Fot. Danuta Kamińska

I tak już będzie – mówi z przekonaniem, kiwając głową. – Zobaczycie, ja wam mówię! Do końca świata!

Patrzę na nią z zaciekawieniem. Czy zacznie teraz roztaczać przed nami apokaliptyczne wizje, wieszcząc rychły upadek wszystkiego, co do tej pory uważaliśmy za pewne? W pandemii takie wypowiedzi cieszyły się dużym zainteresowaniem, ale może i teraz również takie przekonania znajdują swoich zwolenników? A może ma na myśli to, że jak świat światem, wojny były, są i będą i nie ma się czym za bardzo przejmować?

Zerkam na nią ukradkiem, gdy dalej toczy się rozmowa, aż w końcu pytam, co miała na myśli. Na szczęście żadne z moich przypuszczeń nie znajduje potwierdzenia.
Rozmawiamy o sytuacji na Bliskim Wschodzie – jutro już wyjeżdża do Libanu, do św. Szarbela.
Razem z nią „polecą” tam nasze intencje, które ze sobą zabiera.
***
Oglądam piękne zdjęcia, jakie przesyła z Libanu – już tam są, razem ze znajomymi z mojej pracy. Południowa cześć tego kraju została niedawno ostrzelana w związku z wybuchem wojny w Izraelu. Jak to jest być tak blisko tych wydarzeń?

Jestem wstrząśnięta doniesieniami z Ziemi Świętej – okrucieństwem i wielkim cierpieniem tamtych ludzi. Modlę się o pokój. Tam i na Ukrainie, i wszędzie, gdzie przemoc bierze górę nad pokojowym rozwiązywaniem konfliktów.

Tak, zapewne do końca świata będą wojny, do końca świata nie uda się wyeliminować przemocy wśród ludzi. Ale to nie jest powód, by przestać wierzyć w dobro i miłość. Zwłaszcza teraz.

****

„Proście o pokój dla Jeruzalem, niech zażywają pokoju ci, którzy ciebie miłują! Niech pokój będzie w twoich murach, a bezpieczeństwo w twoich pałacach. Przez wzgląd na moich braci i przyjaciół będę mówił <Pokój w tobie!> Przez wzgląd na dom Pana, Boga naszego, będę się modlił o dobro dla ciebie. ” (Ps 122, 6-9)