Obrońca

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Rozważam Pismo Święte – fragmenty przeznaczone w liturgii na dany dzień i te, które przygotowane zostały specjalnie dla uczestników seminarium odnowy wiary, które współtworzę. Z tych medytacji, zwłaszcza w ostatnich dniach, wyłania się obraz Boga Obrońcy.

Przyznam, że rzadko rozważałam do tej pory ten Boski tytuł, tę cechę Boga. Zbawca – tak, ale Obrońca – raczej tylko w machinalnie powtarzanych starych modlitwach czy pieśniach.

Myślę sobie jednak, że do niektórych rzeczy trzeba dorosnąć, dojrzeć wewnętrznie. Tak było z innym Bożym imieniem: Jireh – Ten, który zaopatruje. Odkryłam je dopiero, gdy byłam dorosła.

Doświadczyłam tego, jak prawdziwe jest to imię. Bóg objawiał się w moim życiu jako Jireh poprzez tak wiele troski i miłosierdzia na różnych etapach mojego życia. Prawdziwych cudów po prostu.

Szczególnie wtedy, gdy zdrowotnie niedomagałam lub kiedy brakowało mi jedzenia, ubrań, nie wiedziałam, gdzie dalej będę mieszkać, jak zapłacę wysokie rachunki za prąd, jak sobie poradzę w zimnej kawalerce na poddaszu.

I potem również, już tworząc rodzinę, gdy martwiłam się o nasz byt w trudnych finansowo momentach wspólnego życia… Tak, On zaopatruje, to prawda. I pomaga zaopatrywać innych, wyczula na potrzeby ludzi wokół. Chwała Mu za to!

Natomiast Obrońca – w takim osobistym, głębokim znaczeniu – dopiero od niedawna jest mi bliski. W wielu aspektach mojego życia jestem na takim etapie, że dociera do mnie mocno fakt, że moje własne siły to za mało. Że potrzebuję Obrońcy. Tego, który ma moc i jest rzeczywiście moją obroną.

„Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest naszą obroną. Przeto nie będziemy się bali, choćby waliła się ziemia i góry zapadły w otchłań morza. Pan Zastępów jest z nami, Bóg Jakuba jest naszą obroną” (Ps 46, 8. 3. 12).

11 listopada

Tagi

, , , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

W tym roku, w narodowe święto, byliśmy rodzinnie na koncercie w ramach festiwalu Paderewskiego. Było pięknie (oprawa uroczystości), wzruszająco (dźwięki trafiały prosto do serca) i… smacznie (bankiet). A dodatkowo rodzinnie, bo wśród wielu uczestników tego wydarzenia kulturalnego znaleźli się także nasi krewni od strony męża. To było bardzo miłe i niespodziewane spotkanie.

Nasz młodszy syn patrzył jak zauroczony na artystów z Teatru Muzycznego. Na co dzień żywe srebro – ani drgnął, obserwując ich grę na instrumentach. Podszedł bliżej, by móc lepiej widzieć i zastygł na czas koncertu. : )

W ramach tego wydarzenia odbyła się też gala wręczenia nagród lokalnym społecznikom – świetny pomysł uhonorowania ludzi, którzy działają na rzecz naszej miejscowości.

A przed samym koncertem prezentowany był patriotyczny montaż słowno-muzyczny. Przy „Elegii…” Baczyńskiego łza zakręciła mi się w oku – pomyślałam o moich synach. Modlę się, by pokój był trwałym dobrem w naszych granicach…

A dziś rozpoczynamy już kurs Rafał. Jeszcze pozostając w klimacie niedawnego święta, jeszcze myślami przy tych, którzy zginęli w Krakowie, ale już z sercem otwartym na to, co Bóg dla nas przygotował na ten weekend.

Pośród wielu wyzwań (ostatnio jest ich chyba nawet więcej niż zazwyczaj…) oczekuję Bożej interwencji. Robię, co mogę, ale ufam, że na pytania, które stawia przede mną teraz życie, Pan ma odpowiedź. I Jemu ufam.

Listopad

Tagi

, , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

„Nad wszystkim jest Pan ” – ten biblijny fragment budzi mnie tego ranka, a właściwie – pojawia się zaraz po moim przebudzeniu. To podstawowa prawda wiary: jest Bóg, który trzyma moje życie w swoich rękach (to też cytat z Pisma Świętego). Słowo Boże przeprowadza mnie przez kolejne dni listopada. Oświetla moją codzienność. Pomaga spojrzeć na trudne wydarzenia od innej, jaśniejszej strony. Poszerza perspektywę i wzmacnia chrześcijańską nadzieję.

Już za kilka dni prowadzić będziemy kurs Rafał o towarzyszeniu duchowym. Myślę z wdzięcznością o wszystkich, którzy są moimi towarzyszami drogi. I o tych, którym to ja towarzyszę. „Nigdy nie idziesz sam” – dzięki Bogu!

Święci

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Życzę wszystkim, z którymi mam kontakt w ostatnich dniach (moim znajomym i bliskimi, przyjaciołom i krewnym) dobrego czasu ze wszystkimi świętymi.
Bardzo lubię ten moment zadumy i wyciszenia, jaki tradycyjnie przeżywamy na początku listopada.

Lubię też radość związaną z Balem Wszystkich Świętych. Co roku bawią się na nim nasze dzieci – tym razem wzięła w nim udział cała czwórka, czyli wszystkie pociechy oprócz (pełnoletniego już) najstarszego syna.

Radość i smutek, zabawa i wyciszenie – to wszystko łączy się ze sobą w te dni. Świętujemy chwałę nieba, do której tęskni nasza dusza, ale też, wspominając naszych bliskich zmarłych, mamy ściśnięte smutkiem serce. Widzę to mocno u najmłodszej córuni, która wczoraj modliła się z nami na grobie swojej zmarłej wychowawczyni. Po powrocie przytuliłam ją mocno i szepnęłam do ucha, że kiedyś spotkają się w niebie.

Mocno w to wierzę. I myślę coraz częściej o perspektywie pożegnania bliskich mi osób – o moich rodzicach, o etapie ich odchodzenia. O przygotowaniu się do niego. Oczywiście nie można całkowicie przygotować się do straty bliskiej osoby, nie mam co do tego złudzeń. Myślę raczej o docenianiu każdej z nimi rozmowy, każdego spotkania – niezależnie, jakie ono by było. To jest skarb, do którego w pamięci będzie można potem sięgnąć, jednocześnie będąc spokojnym, że się te rozmowy i spotkania doceniło – za życia, a nie dopiero po śmierci bliskiej osoby.

I myślę o świętych. Ich obecność i wstawiennictwo są bardzo wyraźne w moim życiu. Mam moich ulubionych w ich gronie. I jestem im bardzo, bardzo wdzięczna.

Chwilowo zaniemogła

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Weszłam z synami do słabo oświetlonego kościoła. Młodszy pytał mnie, jak nazywa się „to na suficie” (obiecałam, że wyjaśnię, jak wyjdziemy). Starsi uklęknęli w ławce. Zamknęli oczy, pochylili głowy: półmrok, kontrastujący z blaskiem świec, stwarzał atmosferę sprzyjającą skupieniu.

Z wdzięcznością pomyślałam o tym miejscu. Miesiąc po miesiącu, rok po roku odwiedzamy je, za każdym razem wychodząc jakby lżejsi (a na pewno lżej nam jest zawsze na duchu).

Jak dobrze, że są takie miejsca, w których jest się zawsze mile widzianym, miejsca schronienia, a może czasem nawet miejsca ucieczki.

Czas zatrzymuje się w tych zabytkowych wnętrzach na chwilę, troski ulatują. Problemy widziane są pod innym kątem – już tak nie przytłaczają. Znajdują się rozwiązania. Czasem nawet wiara się odnajduje, gdy okazuje się, że chwilowo zaniemogła.

Rodzi się wiara

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Rozpoczęliśmy kilka dni temu seminarium odnowy wiary. Każdego dnia przez najbliższe dziewięć miesięcy zatrzymywać się będziemy nad krótkim fragmentem z Pisma Świętego, próbując wewnętrznie go smakować, jak podpowiada nam św. Ignacy z Loyoli.

Zapisało się na to seminarium sto dwadzieścia kilka osób (już straciłam rachubę, ilu dokładnie jest uczestników, bo po zamknięciu zapisów zgłaszali się jeszcze do nas kolejni, prosząc o ręczne dopisanie, zwłaszcza ci z zagranicy, więc dawaliśmy się namówić).

Fragment biblijny o rodzeniu się wiary  szczególnie  do mnie dziś przemówił. Może dlatego, że w moim życiu staję ostatnio wobec sporych wyzwań. Dociera do mnie, że tym, czego teraz najbardziej potrzebuję, nie są tylko nowe siły. Nie potrzebuje jedynie więcej cierpliwości i pokoju w sercu – potrzebuję więcej wiary i tego, aby ta wiara rosła, wzmacniała się.

Oczami wiary chcę spojrzeć na moją sytuację, na moich bliskich, zdrowie mamy, (a właściwie jej chorobę), w wierze chcę widzieć konkretne rozwiązania, których domaga się codzienność i zmieniające się okoliczności.

Wiara się rodzi i to jest dobra wiadomość (por. Rz 10, 17).

Z jesienią w tle

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

W tym roku jesień zaczyna się bardzo pięknie: ciepło i malowniczo. Kolorowe liście szeleszczą pod moimi stopami, gdy idę z moją najmłodszą pociechą za rękę. Wdycham zapach rozgrzanej ziemi.

Wieczorem robimy sobie domowe SPA, korzystając z prezentu, jaki dostałam od najstarszego syna. Mamy chwilę dla siebie. Rozmawiamy, śmiejemy się i żartujemy.

Moja córcia lubi jesienne klimaty: spacery wśród drzew, czytanie książek z kubkiem ciepłej owocowej herbaty w ręku, miękkie kocyki i długie rozmowy. Cieszę się bardzo, bo ja również to wszystko lubię.

Jednak najbardziej wzruszył mnie w kontekście tych jesiennych rytuałów i nowych rzeczy „z jesienią w tle” niewiele starszy od niej brat. Podszedł do mnie, przytulił się i powiedział: „Dziękuję, że uszczęśliwiasz E.”. Przez moment szukałam odpowiednich słów, tak byłam zaskoczona, ale w końcu po prostu odwzajemniłam  uścisk i pocałowałam go w czoło, szepcząc dobre słowo.

Zaskoczył mnie swoją wdzięcznością i bezinteresownością.

Od dzieci też można sporo się nauczyć.

Jest przy mnie

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Cudownie, że jest jeszcze tak ciepło jak latem. Korzystamy z pięknej pogody i spędzamy sporo czasu na świeżym powietrzu, przede wszystkim podczas długich spacerów.
Cieszę się, że już wracamy do zdrowia, powoli (wolałabym, żeby ten proces trwał szybciej) nabieramy z powrotem sił, choć osłabienie daje jeszcze o sobie znać.
Łapię te wszystkie piękne chwile, zapamiętuję wczesnojesienne widoki. Chcę się nimi nacieszyć nim przyjdzie szaruga i plucha.
Wracam z porannej Mszy św. podniesiona na duchu. Tyle ostatnio skumulowało się trudnych spraw: i w pracy, i w domu, i ze zdrowiem bliskich… Ale nad wszystkim jest Pan. Na szczęście nie jestem w tym sama. Jest ktoś, kto czuwa i troszczy się. Tak bardzo jestem wdzięczna za świadomość Bożej obecności. To jest bezcenne. Cokolwiek by się nie działo – On jest przy mnie. I chwała Mu za to!

Niebo nade mną

Tagi

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Człowiek myśli, Pan Bóg kryśli – jak mawiała świętej pamięci babcia mojego męża. Miniony weekend i ten, biegnący właśnie, tydzień spędzam z dziećmi, chora. Nie pojechałam więc na rekolekcje wspólnotowe (w tym roku prowadzone wyjątkowo w formie kursu), a moje pociechy, też chore, nie dotarły tam, gdzie planowały – wszyscy wylądowaliśmy w swoich łóżkach.

Ale taki czas też jest potrzebny. Oczywiście choroba nie jest niczym miłym, ale kurowanie się wymaga zwolnienia tempa, zaakceptowania, że nie wszystko toczy się tak, jak zaplanowaliśmy, i łączy się z pewnego rodzaju unieruchomieniem. A to czasami jest dobre, „z pożytkiem doczesnym i wiecznym” dla chorującego. Tak przynajmniej jest właśnie w moim przypadku.

Wyszłam wczoraj na taras naszego domu i zachwyciłam się widokiem nieba. Po leżeniu w czterech ścianach błękit nade mną i biel obłoków wydały mi się wprost oszałamiająco piękne. Po raz kolejny dotarło do mnie, że oczywiste sprawy wcale nie są oczywiste: patrząc w niebo, doceniłam to, że otrzymałam następny dzień. Uczę się, czasem z mozołem, doceniać to, co jest, zamiast skupiać się na tym, czego nie ma.

Jeszcze na koniec podzielę się zaskakującym dla mnie doświadczeniem z początku tego tygodnia. Byłam na wizycie lekarskiej. Trochę mi zadrżał głos, gdy wspominałam o ostatnich, stresujących mnie bardzo sytuacjach, otarłam szybko nieproszoną łzę. Pani doktor po prostu chwyciła mnie za rękę w trakcie osłuchiwania. Potem, gdy się ubrałam, powiedziała kilka słów otuchy i położyła mi dłoń na ramieniu zanim wyszłam.

Moja dobra koleżanka, gdy jej o tym opowiedziałam, podsumowała to wydarzenie jednym zdaniem: Jak dobrze trafić na lekarza, który oprócz wiedzy ma także empatię w pakiecie. Zgadzam się z nią całkowicie.

Czasem tak niewiele trzeba, by pomóc komuś wstać. Odrobina uwagi, dobre słowo, gest i już mogę iść dalej, odzyskując powoli nadwątlone siły. Dzięki Bogu za takich ludzi. Na własny użytek nazywam ich aniołami w ludzkiej skórze.

Zwyczajna niezwykłość

Tagi

, , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Inaczej niż zazwyczaj, bo w formie kursu spoza podstawowej formacji, odbywają się tegoroczne rekolekcje dla naszej wspólnoty.

Nakładają się w czasie na wyjście ze szpitala naszego średniego syna i turniej młodszego. A, i wyjazd starszego i najstarszego. Córcia za to będzie razem z nami cały czas. Logistyka, logistyka…

Mimo wszystko dobrze się nastawiam: ufam, że właśnie w tym, co tworzy naszą codzienność, przychodzi Pan. Właśnie tam mam do Niego najbliżej.

Wierzę, że w tym, co najzwyklejsze, niekrzykliwe, jest bardzo dużo Bożej obecności i łaski. Cieszę się z tego bardzo i już teraz dziękuję za to, co dobrego czeka mnie w najbliższy weekend.

Przejdź do paska narzędzi