Archiwa tagu: #chrzescijanstwo

Pan nas schował

12 wtorek maj 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Biały tydzień. Środek kazania dialogowanego i nagła zmiana scenerii: wnętrze kościoła zalega półmrok, a za oknami szaleje burza. Witraże zalane strugami deszczu, drzewa wyginane silnym podmuchem wiatru.
Dzieci, wszystkie w pięknych białych albach, zgłaszają się i odpowiadają do mikrofonu na zadawane przez księdza pytania, ale ja nie mogę się skupić. Moje myśli są teraz przy A., ktory jest niedaleko kościoła na treningu.
Słyszę, jak grzmi i te głośne pomruki burzy niepokoją mnie: myślę o tym, jak A. dotrze do domu, czy jest bezpieczny.
I wtedy przypomina mi się, jak kiedyś wahałam się, czy pozwolić mu iść na trening, bo prognozowane były silne opady deszczu. Powiedział mi wtedy: „Mamusiu, nie martw się, pan nas schowa”.
Patrząc przez kolorowe witraże na szalejacą na zewnątrz burzę, miałam wrażenie, jakbym znów słyszała głos: „Mamusiu, nie martw się, pan nas schowa”.

Wracałam z kościoła do domu trochę z duszą na ramieniu. Przywitał mnie A., uśmiechnięty i przemoczony. Chwycił moje dłonie i przycisnął do swoich policzków. Na moje pytanie, czy nic mu się nie stało, roześmiał się i powiedział: „Mamusiu, pan trener nas schował w budce, w takim domku na sprzęt sportowy”

„Pan nas schował” – ile razy już uchronił nas od skutków burzy szalejącej wokół nas: pandemii, wojny, zawirowań chorobowych, relacyjnych. Różne już burze przetoczyły się przez nasze życie. Ale Pan nas schował – ukrył w bezpiecznym miejscu i nie był to domek na sprzęt sportowy.

„Mamusiu, nie martw się”… : )

Nie ma

05 wtorek maj 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Te dwa słowa („nie ma”) dały mi tak wiele radości w ostatnich dniach. Przygotowywałam się już mentalnie do operacji, która miała mieć miejsce w tym tygodniu, gdy podczas badania okazało się, że tej zmiany nie ma – zniknęła. I w związku z tym również nie ma operacji. Musiałam ochłonąć po tej informacji od lekarza.

Odezwałam się od razu do osób, które się modliły za mnie. Łzy szczęścia, uściski, głośno wypowiedzenie spontaniczne uwielbienie, okrzyki radości, wdzięczność Bogu. Piękne reakcje bliskich mi osób na ten zwrot akcji.

Dziękuję Bogu.
Za to, że dawał mi cały czas doświadczyć wewnętrznego pokoju, niezależnie od tego, co się działo.

„Nie ma” – potrzebowałam chwili, by to do mnie dotarło. Rano, zaraz po wyłączeniu budzika, wydawało mi się, że powinnam zaraz kompletować rzeczy do szpitala. Sięgając po Biblię, uświadomiłam sobie jednak, że nigdzie się nie wybieram i nie muszę się pakować.

Nie ma operacji.
Nie ma tej zmiany chorobowej.
Nie ma konieczności wycinania czegokolwiek.

Bogu dzięki!

Usłyszeć

28 wtorek kwi 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Nasza najmłodsza pociecha przygotowuje się do Pierwszej Komunii Świętej, odlicza już dni. Pytałam ją przy tej okazji, czy słucha w swoim sercu, co mówią do niej Pan Jezus. Nie zdziwiło jej wcale to pytanie – bardzo podobne zadał dzieciom ks. proboszcz. Właściwie jest to pytanie najbardziej z oczywistych – przygotowując się do konferencji, którą mam wygłosić już niedługo dla dorosłych przygotowujących się do przyjęcia sakramentu bierzmowania, też zapisałam je sobie na kartce.

Byłam na spotkaniu z nimi w minioną sobotę. Doświadczenie inne niż wszystkie (I nie mówię o utopieniu pokrywki od czajnika w warniku i wyciąganiu jej szczypcami do grilla). Byłam z młodymi ludźmi tego poranka, siedzieliśmy razem przy stole, rozmawialiśmy i modliliśmy się, ale wiedziałam, że tylko część z nich jest tu, bo tego chce i poszukuje Boga w swoim życiu. Część – nie wiedziałam, kto z nich dokładnie – przychodzi tu w sobotnie poranki, by zdobyć zaświadczenie potrzebne do zostania chrzestnym lub chrzestną.

Nie zmienia to faktu, że było mi z nimi bardzo dobrze. Pośmiałam się trochę, posłuchałam ich historii, zadałam kilka pytań. Czułam się bardzo swobodnie w ich towarzystwie. Nie zdradziłam, że niedługo zobaczymy się znowu, że stanę po drugiej stronie sali. Najpierw potrzebowałam poznać ich trochę i to „trochę” już mi dużo powiedziało.

Jestem wdzięczna za to spotkanie. Słuchanie jest potrzebne. Mnie przynajmniej bardzo. Nie tylko na modlitwie (od tego zaczyna się wszystko), ale również w codzienności. Żeby usłyszeć Boga, trzeba Go słuchać – nie ma innego sposobu. Żeby usłyszeć (nie tylko) młodych ludzi (i być może choć odrobinę zrozumieć), trzeba słuchać. Inaczej się nie da : )
Oczywiste, ale wciąż do odkrywania.

Miłosierdzie

12 niedziela kwi 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , ,

fot. Danuta Kamińska

Wybieram się dziś z córeczką nad jezioro, w miejsce objawień. Zaprosiła mnie koleżanka z pracy, zaznaczając, że warto byśmy wzięły matę i koc, bo główne uroczystości odbywają się w plenerze. Pojedziemy więc wyposażone.

Ale to, co jest bardzo ważne dla mnie, wydarzyło się już wczoraj wieczorem, czyli w przeddzień tych uroczystości. Byłam na Mszy św. w mojej parafii razem ze starszym synem. Wpatrywałam się w obraz, który w naszym kościele nazywany jest (nie do końca poprawnie) „Jezu, ufam Tobie”.

Różne myśli przebiegały mi przez głowę w ostatnich dniach, różne też emocje mi towarzyszyły. Wstępna diagnoza, dalsze badania, a związku z nimi kolejne pytania, zmiany w naszej wspólnocie (właściwie na razie zapowiedź tych zmian), pierwsza spowiedź naszej najmłodszej pociechy i zbliżająca się wielkimi krokami jej Pierwsza Komunia, w mojej pracy krótki termin zakończenia redakcji naukowej publikacji i jeszcze kilka innych spraw… To wszystko zostało zanurzone w kojącym doświadczeniu głębokiego pokoju wczoraj wieczorem podczas wieczornej Mszy św. z Niedzieli Miłosierdzia. Dzięki Bogu.

Jezu, ufam Tobie!

Baranek

07 wtorek kwi 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Jestem już w pracy, dzieci wracają do szkoły dopiero jutro. Świętowaliśmy dziś 99 urodziny brata zakonnego, który pamięta dawne dzieje naszego wydawnictwa.
Ma niesamowitą pamięć: podziękował mi dziś za różę, którą mu wręczyłam przy zupełnie innej okazji. Pamiętał doskonale. Nie wiem, jak on to robi, że ma tak bystry umysł, mimo szacownego wieku. Nie życzyliśmy mu stu lat, bo byłoby to niegrzeczne, ale oczywiście złożyliśmy życzenia.

Zachował pogodę ducha, poczucie humoru i skromną, pokorną postawę. Jest z nami, mimo pewnych trudności z poruszaniem się, jakoś sobie radzi. Właściwie nie „jakoś”, ale świetnie, zwłaszcza gdy pomyśleć o dużo młodszych członkach naszych rodzin: albo nie chodzą, albo nie pamiętają (demencja), albo są ciężko chorzy. Nic z tych rzeczy nie dotknęło naszego starszego solenizanta. Zaraża swoim promiennym uśmiechem.

Nie do końca jesteśmy w stanie przewidzieć dalsze losy naszych coraz starszych rodziców i bliskich. Moją troskę o nich zabarwiła na zielono w tę Wielkanoc postać Baranka Paschalnego. Do tej pory bardzo się martwiłam, właściwie zamartwiałam, rozważałam w głowie tysiące scenariuszy. Ale w te Święta Wielkanocne coś ważnego się stało. Coś się we mnie zmieniło. Przesłałam się bać. Wiem, że i tak nie uda mi się wszystkiego przewidzieć, zabezpieczyć. Adorowanie Baranka przyniosło mi w tym roku głęboki pokój. Odszedł lęk, zniknął niepokój. Została serdeczna troska i ufność w Boże prowadzenie, w Bożą obecność, również w tym obszarze mojego życia.
Panu Bogu chwała.

 

Wielki Tydzień

31 wtorek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

To jest według mnie najpiękniejszy czas w roku – Wielki Tydzień. Jest w nim wszystko: pełne entuzjazmu „Hosanna” i zaraz po nim ciemność i łzy, zawiedzione nadzieje, strach, potworny ból i samotność, a w końcu niepojęty wybuch radości, na początku jeszcze przemieszanej z niedowierzaniem. Śmierć i życie. I „Alleluja!” jak rześki poranek, jak powiew wiatru, jak ożywczy deszcz, jak świt zwyciężający mrok.

Niedawno rozmawiałam z pewną kobietą, która podzieliła się ze mną świadectwem swojego życia: opowiadała o zaufania Bogu i trwania przy Nim pomimo wszystko. Tak wiele straciła, tak po ludzku, przez lata chodzenia za Jezusem. Przez tyle trudnych i bolesnych sytuacji przeszła. A jednak jest pełna pokoju i wewnętrznego światła. To już samo w sobie jest cudem.
Mówiła mi o tym, jak Pan odbudowuje bezpieczeństwo jej rodziny, jak troszczy się o nią i jej dzieci. Jej promienny uśmiech sprawił, że i ja poczułam, że mam w sobie więcej chęci do życia.

Skąd bierze siły, by sprostać wyzwaniom, które niejednego z nas rozłożyłyby na łopatki? Z wiary, że Bóg jej nie opuści, nawet jeśli zrobiliby to wszyscy wokół.
Dzięki Bogu za takich świadków Chrystusa.

 

Palmowa

26 czwartek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Jestem już kolejny dzień na zwolnieniu lekarskim, L4 leżącym, jak zaznaczyła pani doktor.

Leżę więc, trochę wstaję, by ugotować obiad, złożyć ubrania, ogarnąć mieszkanie. I znów się kładę, bo rzeczywiście mało mam sił przez to choróbsko. Liczę, że niedługo mi przejdzie, bo w sobotę mamy wspólnotowy dzień skupienia, a w niedzielę gości – przyjeżdża moja kuzynka z dziećmi (z drugiego końca Polski, są w naszych stronach przejazdem).

I czekam na Niedzielę Palmową. Nie będę na Misterium Męki Pańskiej tym razem, ale i tak bardzo cieszę się na ten czas.

Palemka z tradycyjnych wierzbowych gałązek czeka już na ustrojenie, a część mojej najbliższej rodziny na odczytanie swoich ról w Ewangelii Męki Pańskiej.

Natomiast ja czekam na to, aż będę mogła wstać i odzyskać siły po chorobie. Ale nie koncentruję się na czekaniu, jestem tu i teraz, skupiona na tym, co się dzieje. Słucham tego, co mówią moje młodsze i starsze dzieci, mój mąż, wsłuchuję się w nich.

To świetne rekolekcje, akurat na końcówkę Wielkiego Postu, lepszych bym sobie nie wymyśliła. (Co prawda bardzo nie lubię unieruchomienia, a właśnie je znów przeżywam, ale na szczęście przejść się po mieszkaniu chociaż mogę ;).

Każdy czas może być ważny i cenny (nawet leżące L4), jeśli jest tak przeżyty – jako ważny i cenny. Jako okno na Niebo.

Betania

23 poniedziałek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Piękna jest  opowieść o Łazarzu i jego siostrach. Betania, dom przyjaciół Jezusa, w którym tak lubił się zatrzymywać, zostaje na moment zagarnięta przez ból, żałobę i smutek. Ale tylko na chwilę – tylko na cztery dni. Bo gdy przychodzi tam w końcu Jezus, chociaż też opłakuje śmierć Łazarza, okazując, „jak bardzo go miłował”, to jednak nie poprzestaje na łzach. On zmienia bieg tej historii. Jego przyjaciele znów zasiadają do wspólnego stołu, co więcej: wyprawiona zostaje uczta, bo jest okazja do świętowania i to nie byle jaka.

Kiedy siadam do stołu z bliskimi – z rodziną, z przyjaciółmi – świętuję łączącą nas więź.

Wczoraj nasza najmłodsza pociecha zapytała mnie, jak to jest, że gdy przyjeżdżają nasi bliscy znajomi ze wspólnoty, to wtedy tak głośno się śmiejemy. Odpowiedziałam jej, że czujemy się tak swobodnie i tak dobrze, że jest to naturalne, że zaczynamy się głośno śmiać. Lubimy być razem. Odpoczywamy psychicznie, będąc w towarzystwie osób,  które nas akceptują i rozumieją. Cieszymy się sobą nawzajem.

Myślę, że nie chodzilo naszej córeczce o sam śmiech. Zauważyła różnicę w zachowaniu: nie jesteśmy do tego spotkania zobowiązani, po prostu chcemy się spotykać. I to jest zasadnicza różnica.

Betania jest tam, gdzie możemy odpocząć od tego, co „wypada” i co „powinno się”. Gdzie obdarowujemy się sobą nawzajem.

Dzień

09 poniedziałek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Dzisiaj, podczas przerwy śniadaniowej, półżartem półserio (ach, ta reforma ortografii!) wyliczaliśmy, jakie szczególne okazje pojawiły się ostatnimi czasy w kalendarzach.

Znany nam Dzień Kobiet ma od jakiegoś czasu swój męski odpowiednik, choć nie przez wszystkich uznawany, a mianowicie Dzień Mężczyzny. Poza tym, również w marcu, obchodzi się podobno Dzień Teściowej i Dzień Teścia (jakoś nie mogę się przestawić w moim myśleniu…).

Jest też, czego nie wiedziałam, Dzień Singla. Skoro dopiero niedawno ogłoszony, to nie miałam okazji go świętować, gdy byłam panną (pardon, singielką;)  I w lutym Dzień Kochania Siebie, ale chyba jeszcze mało rozpowszechniony, bo dopiero niecały miesiąc temu się o nim dowiedzieliśmy.

Z tych wszystkich, wymienionych wyżej, pamiętam z dzieciństwa tylko ten pierwszy. Byłam wtedy zupełnie mała, ale goździki i tulipany pojawiają się w mojej pamięci od razu, gdy tylko słyszę „Dzień Kobiet”. Talony na rajstopy? Chyba było coś takiego. W miejscu mojej obecnej pracy krążą opowieści z czasów PRL-u o kolorowych rajstopach przywożonych po kryjomu zza granicy i noszonych pod spodniami, bo okazywały się zbyt barwne na tamte ponure i szare czasy.

Myśląc o tym, przypomniało mi się, że moja córka zadaje coraz więcej  wymagających namysłu pytań, również tych niewygodnych. Ostatnio, krótko przed zaśnięciem, spytała, o co chodzi w zasłyszanym zdaniu: „Jeśli masz syna, pilnujesz syna; jeśli masz córkę, pilnujesz całe osiedle”. Jest jeszcze za mała, by jej wytłumaczyć kontekst kulturowy tego powiedzonka. Nie mówiąc już o tym, by próbować wyjaśniać ewentualny humor w nim zawarty.

Gdy zastanowiłam się nad nim dłużej, nie wydało mi się zabawne. Raczej smutne. Zwłaszcza że córa była zaniepokojona, pytając o nie. Nie rozumiała, o co chodzi z tym osiedlem i to ją najbardziej niepokoiło. Dopytywała, co jej się może stać, jeśli pójdzie gdzieś sama, bez starszego brata, który zazwyczaj jej towarzyszy. Jest mała, ale sporo rzeczy intuicyjnie wyczuwa.

Uspokoiłam ją, jak tylko umiałam. A potem, gdy już zasnęła, pomyślałam, że może dobrze, by był też obchodzony dzień, w którym to powiedzonko nie byłoby już używane, bo nie miałoby odzwierciedlenia w rzeczywistości. I by ten dzień nie był wpisywany w kalendarzach, ale w postawę dorosłych przede wszystkim.

Więcej niż symbol

04 środa mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Niedawno rozmawiałam ze starszą siostrą zakonną. Opowiedziała mi niezwykłą historię.

Pewnego dnia zauważyła, że ktoś położył zabytkowy krzyż na podmurówce ich zakonnego płotu. Wyszła z budynku i wniosła go do środka. Krzyż był bogato zdobiony, średniej wielkości. Oparła go o framugę okna z zamiarem wydania komuś. Nie wiedziała jeszcze komu, ale modliła się, by Pan wskazał jej odpowiednią osobę.

Nie minął tydzień, a do furty zapukał młody chłopak. Przedstawił się jako student piątego roku medycyny. Zapytał, czy mógłby kupić krzyż do powieszenia na ścianie. Siostra odpowiedziała, że nie ma tu nic do sprzedania. Obok co prawda jest księgarnia katolicka, ale tam też nie są sprzedawane dewocjonalia, a jedynie książki.
Zapytała go jednak, po co mu ten krzyż, dlaczego go szuka. Odpowiedział, że wraca na studia po rocznej przerwie. Kurował się po poważnym wypadku, któremu uległ w górach. Dziękuje Bogu za uratowane życie i chce powiesić krzyż w pokoju, który teraz wynajmuje, by mu przypominał, dzięki Komu ocalał.

Siostra podała mu wtedy tamten znaleziony krzyż, a on go z szacunkiem ucałował. Zapytał, ile jest winien. Ona odpowiedziała: „Nic. Niech pan go weźmie, czekał tu na pana”.

W naszych domach też pewnie mamy krzyże: powieszone na ścianie, nad drzwiami, może nad łóżkiem. To więcej niż symbol, to więcej niż znak, który identyfikuje nas jako chrześcijan.

Pamiętam, jak bardzo byłam wdzięczna, słysząc słowa rekolekcjonisty o wartości cichej adoracji krzyża świętego w domu, podczas zwykłych zajęć. Padły wtedy słowa o matce, która jest w domu sama z gromadką malutkich dzieci i nie może iść na adorację do kościoła. Rekolekcjonista mocno podkreślił, że jej spojrzenie z wiarą na krzyż, między zmienianiem pieluchy niemowlęciu, rozdzieleniem szarpiących się właśnie maluchów i nakarmieniem ich, ma ogromną wartość.

Odnalazłam się w tych słowach zakonnika. Przez wiele lat tak wyglądało moje życie. Serce się wyrywało, ale pozostawała mi na co dzień tylko cicha adoracja krzyża, na który spoglądałam, szukając umocnienia w codziennych obowiązkach.

Teraz już moja gromadka podrosła. Wróciłam do pracy na etat i do luksusu, jakim jest codzienna poranna Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu.
Ale nadal, będąc w domu, gdy zerkam raz po raz na krzyż, przypominam sobie chwile, w których był on dla mnie umocnieniem. Nawet sam jego widok, sama świadomość, że mogę – w duchowy sposób – położyć pod krzyżem to wszystko, co mnie przerasta, i na nowo odnaleźć pokój i siły na kolejny dzień, to było (i jest wciąż) dla mnie bardzo dużo.

Nadal patrzę na ten znak i dziękuję Bogu za to, że przez te wszystkie lata odnajdywał mnie, nie pozwalał ulec zniechęceniu i smutkowi. Spojrzenie na krzyż pomagało mi wytrwać i nie stracić nadziei. Nie przestaję spoglądać w jego kierunku.

Przejdź do paska narzędzi