Archiwa tagu: #słowoboże

Dzień Mamy

28 czwartek maj 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Kolejny raz moje pociechy sprawiły, że łzy wzruszenia zamigotały w kącikach moich oczu. Tak bardzo kocham tę piątkę:)

I tak bardzo cieszę się z ich miłości do mnie.

W tym roku wyjątkowo świętowałam z dorosłym już dzieckiem – nasz najstarszy jest już pełnoletni, urodził się osiemnaście lat temu, właśnie w Dzień Matki.

Pamiętam dokładnie ten moment i to, jak mi wtedy mówiono, że syn zrobił mi najpiękniejszy prezent, rodząc się akurat tego dnia jako mój pierworodny.

Teraz, patrząc z perspektywy lat,  myślę że właśnie tego dnia zaczął się długi proces towarzyszenia mu, a potem kolejnym dzieciom, w drodze do samodzielności. Nie tylko zresztą do samodzielności, również w drodze wiary, bo krótko po narodzinach, każde z nich zostało ochrzczone, a jako maleńkie wdrożone do rodzinnego zwyczaju wspólnej rodzinnej modlitwy i czytania Słowa Bożego, do życia w atmosferze przepojonej wiarą i swobodnych rozmów o niej.

Jesteśmy w procesie, z Bożą pomocą stawiamy kolejne kroki na tej drodze. Raz jest cudownie, raz trochę mniej, ale najważniejsze, że jest między nami silna więź. Trudno wyrazić ją słowami. Kochać i być kochanym – to jest coś pięknego. Jestem szczęśliwa, że jestem mamą. :)

Idźcie

26 wtorek maj 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Dzisiaj znowu wyjdziemy na ewangelizację od drzwi do drzwi. Włączamy się jak co roku w Misję Talitha kum jako wspólnota.

To jest za każdym razem inne doświadczenie, bo za każdym razem spotykamy innych ludzi.

Towarzyszą mi dziś słowa z Księgi Jeremiasza: „Nie lękaj się ich, bo jestem z Tobą, by cię chronić – wyrocznia Pana” (Jr 1, 8). Piękna i umacniająca na duchu obietnica.

 

Usłyszeć

28 wtorek kwi 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Nasza najmłodsza pociecha przygotowuje się do Pierwszej Komunii Świętej, odlicza już dni. Pytałam ją przy tej okazji, czy słucha w swoim sercu, co mówią do niej Pan Jezus. Nie zdziwiło jej wcale to pytanie – bardzo podobne zadał dzieciom ks. proboszcz. Właściwie jest to pytanie najbardziej z oczywistych – przygotowując się do konferencji, którą mam wygłosić już niedługo dla dorosłych przygotowujących się do przyjęcia sakramentu bierzmowania, też zapisałam je sobie na kartce.

Byłam na spotkaniu z nimi w minioną sobotę. Doświadczenie inne niż wszystkie (I nie mówię o utopieniu pokrywki od czajnika w warniku i wyciąganiu jej szczypcami do grilla). Byłam z młodymi ludźmi tego poranka, siedzieliśmy razem przy stole, rozmawialiśmy i modliliśmy się, ale wiedziałam, że tylko część z nich jest tu, bo tego chce i poszukuje Boga w swoim życiu. Część – nie wiedziałam, kto z nich dokładnie – przychodzi tu w sobotnie poranki, by zdobyć zaświadczenie potrzebne do zostania chrzestnym lub chrzestną.

Nie zmienia to faktu, że było mi z nimi bardzo dobrze. Pośmiałam się trochę, posłuchałam ich historii, zadałam kilka pytań. Czułam się bardzo swobodnie w ich towarzystwie. Nie zdradziłam, że niedługo zobaczymy się znowu, że stanę po drugiej stronie sali. Najpierw potrzebowałam poznać ich trochę i to „trochę” już mi dużo powiedziało.

Jestem wdzięczna za to spotkanie. Słuchanie jest potrzebne. Mnie przynajmniej bardzo. Nie tylko na modlitwie (od tego zaczyna się wszystko), ale również w codzienności. Żeby usłyszeć Boga, trzeba Go słuchać – nie ma innego sposobu. Żeby usłyszeć (nie tylko) młodych ludzi (i być może choć odrobinę zrozumieć), trzeba słuchać. Inaczej się nie da : )
Oczywiste, ale wciąż do odkrywania.

Wielki Tydzień

31 wtorek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

To jest według mnie najpiękniejszy czas w roku – Wielki Tydzień. Jest w nim wszystko: pełne entuzjazmu „Hosanna” i zaraz po nim ciemność i łzy, zawiedzione nadzieje, strach, potworny ból i samotność, a w końcu niepojęty wybuch radości, na początku jeszcze przemieszanej z niedowierzaniem. Śmierć i życie. I „Alleluja!” jak rześki poranek, jak powiew wiatru, jak ożywczy deszcz, jak świt zwyciężający mrok.

Niedawno rozmawiałam z pewną kobietą, która podzieliła się ze mną świadectwem swojego życia: opowiadała o zaufania Bogu i trwania przy Nim pomimo wszystko. Tak wiele straciła, tak po ludzku, przez lata chodzenia za Jezusem. Przez tyle trudnych i bolesnych sytuacji przeszła. A jednak jest pełna pokoju i wewnętrznego światła. To już samo w sobie jest cudem.
Mówiła mi o tym, jak Pan odbudowuje bezpieczeństwo jej rodziny, jak troszczy się o nią i jej dzieci. Jej promienny uśmiech sprawił, że i ja poczułam, że mam w sobie więcej chęci do życia.

Skąd bierze siły, by sprostać wyzwaniom, które niejednego z nas rozłożyłyby na łopatki? Z wiary, że Bóg jej nie opuści, nawet jeśli zrobiliby to wszyscy wokół.
Dzięki Bogu za takich świadków Chrystusa.

 

Palmowa

26 czwartek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Jestem już kolejny dzień na zwolnieniu lekarskim, L4 leżącym, jak zaznaczyła pani doktor.

Leżę więc, trochę wstaję, by ugotować obiad, złożyć ubrania, ogarnąć mieszkanie. I znów się kładę, bo rzeczywiście mało mam sił przez to choróbsko. Liczę, że niedługo mi przejdzie, bo w sobotę mamy wspólnotowy dzień skupienia, a w niedzielę gości – przyjeżdża moja kuzynka z dziećmi (z drugiego końca Polski, są w naszych stronach przejazdem).

I czekam na Niedzielę Palmową. Nie będę na Misterium Męki Pańskiej tym razem, ale i tak bardzo cieszę się na ten czas.

Palemka z tradycyjnych wierzbowych gałązek czeka już na ustrojenie, a część mojej najbliższej rodziny na odczytanie swoich ról w Ewangelii Męki Pańskiej.

Natomiast ja czekam na to, aż będę mogła wstać i odzyskać siły po chorobie. Ale nie koncentruję się na czekaniu, jestem tu i teraz, skupiona na tym, co się dzieje. Słucham tego, co mówią moje młodsze i starsze dzieci, mój mąż, wsłuchuję się w nich.

To świetne rekolekcje, akurat na końcówkę Wielkiego Postu, lepszych bym sobie nie wymyśliła. (Co prawda bardzo nie lubię unieruchomienia, a właśnie je znów przeżywam, ale na szczęście przejść się po mieszkaniu chociaż mogę ;).

Każdy czas może być ważny i cenny (nawet leżące L4), jeśli jest tak przeżyty – jako ważny i cenny. Jako okno na Niebo.

Betania

23 poniedziałek mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Piękna jest  opowieść o Łazarzu i jego siostrach. Betania, dom przyjaciół Jezusa, w którym tak lubił się zatrzymywać, zostaje na moment zagarnięta przez ból, żałobę i smutek. Ale tylko na chwilę – tylko na cztery dni. Bo gdy przychodzi tam w końcu Jezus, chociaż też opłakuje śmierć Łazarza, okazując, „jak bardzo go miłował”, to jednak nie poprzestaje na łzach. On zmienia bieg tej historii. Jego przyjaciele znów zasiadają do wspólnego stołu, co więcej: wyprawiona zostaje uczta, bo jest okazja do świętowania i to nie byle jaka.

Kiedy siadam do stołu z bliskimi – z rodziną, z przyjaciółmi – świętuję łączącą nas więź.

Wczoraj nasza najmłodsza pociecha zapytała mnie, jak to jest, że gdy przyjeżdżają nasi bliscy znajomi ze wspólnoty, to wtedy tak głośno się śmiejemy. Odpowiedziałam jej, że czujemy się tak swobodnie i tak dobrze, że jest to naturalne, że zaczynamy się głośno śmiać. Lubimy być razem. Odpoczywamy psychicznie, będąc w towarzystwie osób,  które nas akceptują i rozumieją. Cieszymy się sobą nawzajem.

Myślę, że nie chodzilo naszej córeczce o sam śmiech. Zauważyła różnicę w zachowaniu: nie jesteśmy do tego spotkania zobowiązani, po prostu chcemy się spotykać. I to jest zasadnicza różnica.

Betania jest tam, gdzie możemy odpocząć od tego, co „wypada” i co „powinno się”. Gdzie obdarowujemy się sobą nawzajem.

Niedziela pełna radości

15 niedziela mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

To moja ulubiona pora roku, ulubiony moment. Przyroda budzi się do życia, zbliża się Wielkanoc, a zieleń traw i młodych listków przypomina mi o nadziei.
Niedziela pełna radości, w samym środku Wielkiego Postu, jak krokusy znalezione niedawno przez moją córcię w szarości naszego osiedla.

Doceniam bardzo, że mam dom rodzinny, do którego mogę przyjeżdżać, że mam kontakt z moimi rodzicami, rozmawiamy, spotykamy się, że wspólnie siadamy do niedzielnego obiadu.

W pracy żyję trochę tym, co przeżywa nasz kolega: śmiercią jego mamy, ciężką chorobą ojca i sprzedażą mieszkania, w którym jego rodzice spędzili tyle lat. To koniec jakiegoś etapu. Tym bardziej jestem wdzięczna za to, co mam. Doceniam, że jestem w innym momencie życia: jeszcze mam rodziców. Chcę się tym nacieszyć, póki mogę.

Przede mną intensywny czas: Pierwsza Komunia córeczki i osiemnastka syna. Ale jeszcze chwila, jeszcze moment na ucieszenie się spokojem i zwykłym rytmem dnia, bez pośpiechu i dodatkowych zadań do wykonania.

Zanim Komunia, najpierw pierwsza spowiedź. Rozmawiam sporo z E. Cieszę się z jej nastawienia do przeżycia tego sakramentu. Na marginesie: oprócz duchowych przygotowań, wczoraj ustalałyśmy menu na ucztę po pierwszej spowiedzi – to u nas tradycja. Czterech braci E. miało po swojej pierwszej spowiedzi ucztowanie, więc i ona będzie miała.

Cieszę się z tego, co jest, i z tego, co jeszcze przede mną. Wczoraj wieczorem zadzwonił na moment przed moim pójściem spać znajomy z dobrymi wieściami na temat wspólnie przygotowywanego przedsięwzięcia. Jak dobrze czuć, że jesteśmy w tym razem, że jest więcej osób, które mają ten sam cel i zapał do dzielenia się Dobrą Nowiną.

I jak tu się nie cieszyć w tę niedzielę? Powodów jest więcej, ale pora już szykować niedzielne śniadanie – błogosławionego przeżycia tego pięknego czasu wszystkim nam życzę!

 

Cuda Bożej łaski

20 piątek lut 2026

Posted by in Ewangelizacja

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Zaczął się Wielki Post. Jadę właśnie z młodszymi dziećmi pociągiem do koleżanki, która mieszka w domu nad rzeką i ma dużo zwierząt. Pociechy obstawiają, że pojawił się tam nowy koń albo pies. Zobaczymy :)

Patrzę na przesuwający się za oknami wagonu zimowy krajobraz. Na razie mróz nas nie opuszcza, choć podobno za kilka dni temperatury mają być prawdziwie wiosenne.

Cieszę się z tego czasu, choć wiem, że czeka mnie wiele wyzwań w najbliższych tygodniach. Przede wszystkim znów czekanie na wyniki badań moich bliskich – od tego, co wykażą, zależy wiele kolejnych decyzji. Mam pokój w sercu, ale czuję się już trochę zmęczona – mam wrażenie, że powtarza się sytuacja sprzed roku.

Ale chyba na tym polega czuwanie: raz po raz przebiegają przez głowę tysiące scenariuszy, włącznie z tak zwanymi czarnymi, ale mimo tych myśli pozostaje ufność, że cokolwiek się wydarzy, jest Ktoś, kto nie przestaje czuwać nad nami.

Wchodzę z nadzieją w tegoroczny Wielki Post. Z nadzieją, że w tym czasie czekają na mnie cuda Bożej łaski – pośród trudów.

Ciepło domu i popękane cegły

30 wtorek gru 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Ostatnie dni starego roku powitały nas w górach mrozem i cudowną bielą. Wracamy w nasze strony dopiero na spotkanie opłatkowe naszej wspólnoty i sylwester z przyjaciółmi, więc staramy się intensywnie korzystać z rześkiego, górskiego powietrza.

Mieszkamy tu na uboczu, w zacisznym miejscu, co sprzyja długim spacerom i głębokim rozmowom. Bardzo dobry, rodzinny czas.

Czytam zbiór esejów w nielicznych wolnych chwilach i bardzo cieszę się, że wzięłam ze sobą ten świąteczny prezent.

Ale jeszcze bardziej cieszę się z tego, że mam wokół siebie kochających mnie ludzi. Patrzę na męża i piątkę naszych dzieci. Uświadamiam sobie, jak bardzo jestem szczęśliwa. I jak niepotrzebnie zamartwiam się na co dzień różnymi sprawami.

W tym roku, w święto Świętej Rodziny, poruszyło mnie mocno zdanie, którego sens zrozumiałam dużo wcześniej, ale potrzebowałam usłyszeć je wyraźnie, zwłaszcza od pasterzy mojego Kościoła: „Bóg nawet z popękanych cegieł potrafi zbudować dom, w którym jest ciepło”. Piękne!

 

Roraty

09 wtorek gru 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Czuję się tu bezpiecznie. Mam jeden krok do pracy (moja znajoma śmieje się, że chodzę na roraty „w pracy”, ale rzeczywiście, niewiele się myli, są prawie w mojej pracy ;).

Kazania głosi w tych dniach ojciec Mateusz, karmelita. Inny głos, można powiedzieć, inne spojrzenie, ale bardzo potrzebne w naszym Kościele.

Jak zwykle zerkam dyskretnie na zegarek, by nie spóźnić się do pracy. Biegnę po schodach i cicho wślizguję się do mojego pokoju. Lubię to miejsce. Zza ściany docierają do mnie słabo słyszalne odgłosy obecności innych pracowników redakcji. Jesteśmy tu razem, ale nie przeszkadzamy sobie nawzajem. Każdy ma swoją przestrzeń i to jest cudowne.

Za chwilę dotrze moja rówieśniczka. Zaśmiejemy się znów głośno z opowiadanej anegdoty lub historii z życia wziętej (zazwyczaj wziętej z życia naszych pociech, które nie ustają w dostarczaniu nam powodów do radości, ale i zmartwień, jak to bywa w przypadku nastolatków – normalna sprawa).

Ciemności za oknem powoli ustępują. To znak, że zaraz dołączy do nas A. Troskliwa i pełna ciepła starsza pani. To do niej idę z zawodowymi pytaniami, to z nią dyskutuję, z nią wymieniam się czytelniczymi inspiracjami.

Dzień się zaczyna: z ciemności roratniej, przetykanej punkcikami świec, przechodzi w jasność poranka. Treści poruszane w roratnim kazaniu „pracują” we mnie i rozświetlają mój dzień. Adwent dzieje się we mnie. Dzięki Bogu.

Przejdź do paska narzędzi