Po urlopie

03 poniedziałek sie 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #droga, #małżeństwo, #miłość, #odpoczynek, #przyroda, #relacje, #rodzina, #wdzięczność, #wiara, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Ostatni dzień urlopu spędziłam, ciesząc się każdą jego chwilą i doceniając to, że wokół mam bliskie mi osoby.

Patrzyłam na kwiaty, chłonęłam ich piękne kolory i zapach, cieszyłam się, słysząc odgłosy zabawy dzieci.

Na spacerze z mężem dziękowałam Bogu za nasze splecione dłonie. „Czy potrzeba mi czegoś więcej?” – pytałam w duchu.

Docenianie tego, co mam, to sztuka, której cały czas się uczę. Nadal łatwiej mi jest znaleźć braki (czasami szukam dziury w całym), niż ucieszyć się tym, czym zostałam obdarowana przez Boga.

Niedawno poruszył mnie bardzo obraz brykającego baranka (lub podskakującej owieczki, nie pamiętam dokładnie), który mi uświadomił, jak bardzo jestem zatroskana i skupiona na tym, by zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby zapobiec jakiejś zbliżającej się katastrofie lub naprawić skutki jakiejś nawałnicy przetaczającej się właśnie przez moje życie lub życie moich bliskich.

Trudno było mi nawet wyobrazić sobie beztroskę, a co dopiero uwierzyć, że mogę jej doświadczyć. Wtedy pomyślałam, że chociaż nigdy nie cofnę się do lat dziecięcych, to jednak moje serce może odnowić się w dziecięcej ufności.

Ta myśl we mnie „pracuje”. Nie wiem, dokąd mnie zaprowadzi, ale na pewno pomaga mi już teraz cieszyć się głębiej moim życiem i moimi bliskimi, a mniej zamartwiać się i wybiegać daleko w przyszłość. „Dosyć ma dzień swojej biedy” – tak, to prawda. : )

Niespodzianka

16 wtorek cze 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #JezusPanem, #miłość, #nowaewangelizacja, #przyroda, #relacje, #rodzina, #SESA, #słowoboże, #SNEPoznan

Fot. Danuta Kamińska

Wróciłam do domu z mężem ze spaceru, a tam zastałam miłą niespodziankę: córeczka przygotowała nam deser – owocowy uśmiech.

Tych miłych niespodzianek w ostatnim czasie jest więcej. Nasz najstarszy syn, już pełnoletni, miło zaskakuje nas swoją samodzielnością i odpowiedzialnością. To dla nas wielka radość widzieć, jak podejmuje dobre decyzje, jak rozsądnie postępuje jako dorosły już człowiek.

A w miniony weekend mieliśmy innego rodzaju niespodziankę. W pewnym sensie była to „spodziewajka”, bo o świętowaniu trzydziestolecia mowa była od dawna w naszej wspólnocie, a przygotowania szły pełną parą. Jednak tym razem mam na myśli coś innego niż tylko ludzkie wysyłki. Niespodzianką było dla mnie to, jak dobrze przebiegła ta impreza plenerowa i jak dobrze czułam się w tej około dwustuosobowej grupie. Zazwyczaj źle znoszę przebywanie w tłumie, unikam tego. Ale tym razem nie czułam się przytłoczona – otaczały mnie znajome twarze, cudownie rozmawiało mi się z ludźmi, z którymi tak wiele mnie łączy.

I kolejna niespodzianka, także podczas tego sobotniego świętowania, to Boże uzdrowienie, które dotknęło tak wielu z nas podczas prowadzonej na koniec modlitwy. Niektóre świadectwa usłyszałam od razu, na miejscu, inne składane były nieco później.

Bóg jest dobry i nie przestaje działać. Jemu chwała.

Boże Ciało

08 poniedziałek cze 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ 1 Komentarz

Tagi

#biblia, #BożeCiało, #codziennosc, #DanutaKaminska, #ewangelizacja, #małżeństwo, #miłość, #modlitwa, #nowaewangelizacja, #przyroda, #relacje, #rodzina, #swiadectwo, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Jak dobrze, że mogłam te kilka dni spędzić w domu, z moimi bliskimi. Młodsze dzieci pluskały się w jeziorze, starsze były na czuwaniu na Lednicy i na wycieczce rowerowej.
Miałam chwilę oddechu. Czytałam, gotowałam, sprzątałam, rozmawiałam i spacerowałam z mężem. Uczyłam się hiszpańskiego, ustalałam szczegóły formacji z naszym liderem, dzwoniłam do moich rodziców, komunikowałam się z moim bratem w Nowej Zelandii. Cieszyłam się tym wolnym czasem, choć gdzieś z tyłu głowy kołatała mi się myśl o zmianach: o niektórych dowiedziałam się na krótko przed długim weekendem, o innych w jego trakcie.

Najpewniejszą stałą w życiu jest zmiana – lubi żartować mój kolega z pracy. Nadal nie wiemy, co dla nas oznaczają przetasowania na redakcyjnym korytarzu, ale zajmujemy się swoimi zadaniami, a nie snuciem baśniowych scenariuszy. W końcu się to przecież wszystko wyjaśni.

Tych zmian (niedokończonych, zapowiedzianych, nieprzeprowadzonych lub wręcz przeciwnie – nagłych i już dziejących się) jest ostatnio sporo wokół mnie.

Jest jednak coś, co się nie zmienia i jest najpewniejszą stałą w moim życiu: Boże Ciało. I tego się trzymam. Jestem szczęśliwa, że mogę je codziennie przyjmować. Moje życie się zmienia, warunki, sytuacje, ludzie i okoliczności, ale nie zmienia się to, co najważniejsze i stałe: Niezmienny.

Nowe życie jest cudem

01 poniedziałek cze 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#codziennosc, #miłość, #relacje, #rodzina, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Wcześnie rano, rozkładając na podkładkach w kuchni drobne niespodzianki dla naszej piątki pociech, śpiących jeszcze o tej porze, pomyślałam o tym, jaki wielkim cudem jest każde z nich, dzieci.

Pamiętam, że kiedy były zupełnie małe, przypadkowo natrafiłam na tekst mówiący o tym, że Bóg powierza rodzicom swój cenny skarb, prosząc, by się nim przez jakiś czas zaopiekowali. Tym skarbem Boga jest dziecko.

To prawda – dzieci nie są naszą własnością, tylko przez pewien czas są z nami. Potem, choć nie mieszkają już z nami, nosimy je nadal. Już nie na rękach, ale wciąż w naszych sercach.

Każde z nich jest inne, każde drogocenne.

Należą do Boga. Są w Jego dłoniach. I już na zawsze – w naszych myślach, słowach, w naszych modlitwach.

Dzień Mamy

28 czwartek maj 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #ewangelizacja, #małżeństwo, #miłość, #relacje, #rodzina, #słowoboże, #wdzięczność, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Kolejny raz moje pociechy sprawiły, że łzy wzruszenia zamigotały w kącikach moich oczu. Tak bardzo kocham tę piątkę:)

I tak bardzo cieszę się z ich miłości do mnie.

W tym roku wyjątkowo świętowałam z dorosłym już dzieckiem – nasz najstarszy jest już pełnoletni, urodził się osiemnaście lat temu, właśnie w Dzień Matki.

Pamiętam dokładnie ten moment i to, jak mi wtedy mówiono, że syn zrobił mi najpiękniejszy prezent, rodząc się akurat tego dnia jako mój pierworodny.

Teraz, patrząc z perspektywy lat, myślę że właśnie tego dnia zaczął się długi proces towarzyszenia mu, a potem kolejnym dzieciom, w drodze do samodzielności. Nie tylko zresztą do samodzielności, również w drodze wiary, bo krótko po narodzinach, każde z nich zostało ochrzczone, a jako maleńkie wdrożone do rodzinnego zwyczaju wspólnej rodzinnej modlitwy i czytania Słowa Bożego, do życia w atmosferze przepojonej wiarą i swobodnych rozmów o niej.

Jesteśmy w procesie, z Bożą pomocą stawiamy kolejne kroki na tej drodze. Raz jest cudownie, raz trochę mniej, ale najważniejsze, że jest między nami silna więź. Trudno wyrazić ją słowami. Kochać i być kochanym – to jest coś pięknego. Jestem szczęśliwa, że jestem mamą. :)

Wielki Tydzień

31 wtorek mar 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #JezusPanem, #miłość, #relacje, #rodzina, #słowoboże, #wielkanoc, #WielkiPost, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

To jest według mnie najpiękniejszy czas w roku – Wielki Tydzień. Jest w nim wszystko: pełne entuzjazmu „Hosanna” i zaraz po nim ciemność i łzy, zawiedzione nadzieje, strach, potworny ból i samotność, a w końcu niepojęty wybuch radości, na początku jeszcze przemieszanej z niedowierzaniem. Śmierć i życie. I „Alleluja!” jak rześki poranek, jak powiew wiatru, jak ożywczy deszcz, jak świt zwyciężający mrok.

Niedawno rozmawiałam z pewną kobietą, która podzieliła się ze mną świadectwem swojego życia: opowiadała o zaufania Bogu i trwania przy Nim pomimo wszystko. Tak wiele straciła, tak po ludzku, przez lata chodzenia za Jezusem. Przez tyle trudnych i bolesnych sytuacji przeszła. A jednak jest pełna pokoju i wewnętrznego światła. To już samo w sobie jest cudem.
Mówiła mi o tym, jak Pan odbudowuje bezpieczeństwo jej rodziny, jak troszczy się o nią i jej dzieci. Jej promienny uśmiech sprawił, że i ja poczułam, że mam w sobie więcej chęci do życia.

Skąd bierze siły, by sprostać wyzwaniom, które niejednego z nas rozłożyłyby na łopatki? Z wiary, że Bóg jej nie opuści, nawet jeśli zrobiliby to wszyscy wokół.
Dzięki Bogu za takich świadków Chrystusa.

Dzień

09 poniedziałek mar 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #ewangelizacja, #miłość, #relacje, #rodzina, #wdzięczność, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Dzisiaj, podczas przerwy śniadaniowej, półżartem półserio (ach, ta reforma ortografii!) wyliczaliśmy, jakie szczególne okazje pojawiły się ostatnimi czasy w kalendarzach.

Znany nam Dzień Kobiet ma od jakiegoś czasu swój męski odpowiednik, choć nie przez wszystkich uznawany, a mianowicie Dzień Mężczyzny. Poza tym, również w marcu, obchodzi się podobno Dzień Teściowej i Dzień Teścia (jakoś nie mogę się przestawić w moim myśleniu…).

Jest też, czego nie wiedziałam, Dzień Singla. Skoro dopiero niedawno ogłoszony, to nie miałam okazji go świętować, gdy byłam panną (pardon, singielką;) I w lutym Dzień Kochania Siebie, ale chyba jeszcze mało rozpowszechniony, bo dopiero niecały miesiąc temu się o nim dowiedzieliśmy.

Z tych wszystkich, wymienionych wyżej, pamiętam z dzieciństwa tylko ten pierwszy. Byłam wtedy zupełnie mała, ale goździki i tulipany pojawiają się w mojej pamięci od razu, gdy tylko słyszę „Dzień Kobiet”. Talony na rajstopy? Chyba było coś takiego. W miejscu mojej obecnej pracy krążą opowieści z czasów PRL-u o kolorowych rajstopach przywożonych po kryjomu zza granicy i noszonych pod spodniami, bo okazywały się zbyt barwne na tamte ponure i szare czasy.

Myśląc o tym, przypomniało mi się, że moja córka zadaje coraz więcej wymagających namysłu pytań, również tych niewygodnych. Ostatnio, krótko przed zaśnięciem, spytała, o co chodzi w zasłyszanym zdaniu: „Jeśli masz syna, pilnujesz syna; jeśli masz córkę, pilnujesz całe osiedle”. Jest jeszcze za mała, by jej wytłumaczyć kontekst kulturowy tego powiedzonka. Nie mówiąc już o tym, by próbować wyjaśniać ewentualny humor w nim zawarty.

Gdy zastanowiłam się nad nim dłużej, nie wydało mi się zabawne. Raczej smutne. Zwłaszcza że córa była zaniepokojona, pytając o nie. Nie rozumiała, o co chodzi z tym osiedlem i to ją najbardziej niepokoiło. Dopytywała, co jej się może stać, jeśli pójdzie gdzieś sama, bez starszego brata, który zazwyczaj jej towarzyszy. Jest mała, ale sporo rzeczy intuicyjnie wyczuwa.

Uspokoiłam ją, jak tylko umiałam. A potem, gdy już zasnęła, pomyślałam, że może dobrze, by był też obchodzony dzień, w którym to powiedzonko nie byłoby już używane, bo nie miałoby odzwierciedlenia w rzeczywistości. I by ten dzień nie był wpisywany w kalendarzach, ale w postawę dorosłych przede wszystkim.

Dziękuję

28 środa sty 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #miłość, #relacje, #rodzina, #wdzięczność

Fot. Danuta Kamińska

Jadę do pracy i myślę o tym, jak wiele mam powodów do wdzięczności.

Nie chcę, by codzienne troski przysłoniły mi radość, jaką przeżywam w związku z moją rodziną, przyjaciółmi, wspólnotą, pracą.

Widzę tyle dobra wokół. Chcę się tym ucieszyć.

Kiedy byłam mała, wydawało mi się, że jeśli coś głośno (nawet tylko sama przed sobą) nazwę, to wtedy to coś zniknie.

Myślałam, że jeżeli będę się cieszyć, czekając na coś, to na pewno się rozczaruję, bo wydarzenie, na które czekam, nie nadejdzie albo przyniesie z sobą smutek i gorycz.

Już nie jestem mała, ale i teraz łapię się czasem na podobnym mechanizmie odraczania radości: dopiero po fakcie, a nie przed. I też nie jakoś wielce, bo nie wypada – tylko trochę.

Ale znalazłam na to radę: wdzięczność jest w moim przypadku lekarstwem. Zwykłe „dziękuję” – to wypowiedziane i to bezgłośne – pomaga mi smakować radość bez domieszki lęku, że zaraz wszystko pryśnie jak mydlana bańka.

Tego, co jest za mną, nikt mi już nie zabierze. Tego, co jest przede mną, nie zna nikt. Ale to, co jest teraz, mogę wziąć w dłonie i unieść do nieba, wołając z głębi duszy: „Dziękuję!”

Stulone pąki

20 wtorek sty 2026

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#biblia, #chrzescijanstwo, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #droga, #ewangelizacja, #miłość, #odpoczynek, #przyroda, #relacje, #rodzina, #wiara, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Za nami urodzinowy weekend: świętowałam najpierw w pracy, potem z przyjaciółmi i znajomymi, a następnie pojechaliśmy do moich rodziców, by z nimi również uczcić tę okrągłą rocznicę.
Bardzo się cieszę z tego czasu: z momentów wzruszeń, niespodzianek, z miłych zaskoczeń i pięknych życzeń. To wszystko zachowuję w mojej wdzięcznej pamięci.
I dziękuję Bogu za te wszystkie lata Jego łaski i prowadzenia, za to, że odnajdywał mnie, podnosił, zagrzewał i zachęcał. Że działał przez różnych ludzi: przez jednych przychodził z umocnieniem i miłością, obecność innych wykorzystywał, by mnie nauczyć wytrwałości i przebaczenia.
Jestem w drodze i jeszcze wiele pewnie przede mną lekcji życia, ale za wszystkie dotychczasowe jestem Mu bardzo wdzięczna. Również za trudne i bolesne wydarzenia – dzięki nim doceniam to, co jest zwykłe i normalne.
Podczas świętowania poczułam w pewnym momencie, że jest mi lekko na sercu. Codzienne troski, tak mocno obciążające mnie ostatnio, odeszły na dalszy plan, a ja sama miałam wrażenie, jakbym na moment przeniosłam się do czasów, gdy ufność i beztroski śmiech były dla mnie bardziej dostępne. Miałam wrażenie, jakby ktoś zdjął duży ciężar z moich ramion.
Jak dobrze było mi pobyć razem z życzliwymi osobami. I jak dobrze było zacząć świętowanie od dziękczynienia na Eucharystii – razem z tymi, którzy są w moim życiu ważni i wpływają też na jego kształt.
Dzień później, wieczorem, gdy młodsze dzieci już spały, z najstarszym synem próbowałam rozwiązać zagadkę, jaki to kwiat w prezencie dostałam od jednej z rodzin z naszej wspólnoty. Udało nam się chyba namierzyć jego nazwę oraz informacje o tym, jak o niego dbać, ale nadal nie wiemy, na jaki kolor zakwitnie i jak się będzie rozwijał. Czy ta odmiana to „czerwona perła”, jak podpowiada nam sztuczna inteligencja, czy może to jakaś inna piękność? Czas pokaże.
Podobnie jest z życiem – wiele jego obszarów to nadal stulone pąki kwiatów. Potrzeba cierpliwości, by nie przyspieszać niczego. Niech rozwija się w swoim tempie. Choćby ciekawość nas rozsadzała. ;)
Życzę sobie i tym, którzy te słowa czytają, byśmy pozwolili Bogu rozwijać w nas wszystkie stulone pąki – by rozkwitły na Jego chwałę. :)

Ciepło domu i popękane cegły

30 wtorek gru 2025

Posted by Danuta Kamińska in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

#chrzescijanstwo, #codziennosc, #DanutaKaminska, #dobreslowo, #ewangelizacja, #małżeństwo, #miłość, #nowaewangelizacja, #odpoczynek, #przyroda, #relacje, #rodzina, #słowoboże, #SNEPoznan, #wdzięczność, #zdrowiepsychiczne

Fot. Danuta Kamińska

Ostatnie dni starego roku powitały nas w górach mrozem i cudowną bielą. Wracamy w nasze strony dopiero na spotkanie opłatkowe naszej wspólnoty i sylwester z przyjaciółmi, więc staramy się intensywnie korzystać z rześkiego, górskiego powietrza.

Mieszkamy tu na uboczu, w zacisznym miejscu, co sprzyja długim spacerom i głębokim rozmowom. Bardzo dobry, rodzinny czas.

Czytam zbiór esejów w nielicznych wolnych chwilach i bardzo cieszę się, że wzięłam ze sobą ten świąteczny prezent.

Ale jeszcze bardziej cieszę się z tego, że mam wokół siebie kochających mnie ludzi. Patrzę na męża i piątkę naszych dzieci. Uświadamiam sobie, jak bardzo jestem szczęśliwa. I jak niepotrzebnie zamartwiam się na co dzień różnymi sprawami.

W tym roku, w święto Świętej Rodziny, poruszyło mnie mocno zdanie, którego sens zrozumiałam dużo wcześniej, ale potrzebowałam usłyszeć je wyraźnie, zwłaszcza od pasterzy mojego Kościoła: „Bóg nawet z popękanych cegieł potrafi zbudować dom, w którym jest ciepło”. Piękne!

Jaśminowa

~ codzienność pełna Boga

Archiwa tagu: #miłość

Po urlopie

Niespodzianka

Boże Ciało

Nowe życie jest cudem

Dzień Mamy

Wielki Tydzień

Dzień

Dziękuję

Stulone pąki

Ciepło domu i popękane cegły