Archiwa miesięczne: czerwiec 2025

Rocznica

26 czwartek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Za nami kolejna już rocznica ślubu. Co roku dziwię się, że już tyle minęło. Wciąż mam wrażenie, że to było tak niedawno, prawie przed chwilą.

W tym roku rozłożyło mnie choróbsko i nie będzie w związku z tym tradycyjnego przyjęcia w ogrodzie, nie pójdziemy też do teatru, choć bilety były już kupione w grudniu. Czasem tak bywa: to tylko nasze, ludzkie plany, zwykła grypa potrafi je niespodziewanie przekreślić.

Ale są też bardziej dalekosiężne plany, jakie ma wobec nas Bóg, i nic nie jest w stanie ich zepsuć, o ile oczywiście będziemy nadal chętni, by je realizować. To plany, jakie ma Pan wobec naszego małżeństwa, które pobłogosławił w dniu naszego ślubu.

Sakrament małżeństwa jest cudowną tajemnicą. Z jednej strony jest czymś oczywistym: dwoje ludzi ślubuje sobie przed Bogiem miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że się nie opuszczą aż do śmierci. Z drugiej jednak strony jest w tym wielka tajemnica, jak w każdym sakramencie. On się „dzieje” w naszej codzienności i może dlatego jest taki wyjątkowy.

Gdy oglądam się wstecz, widzę wyraźnie Boże interwencje w naszym małżeństwie. Widzę, że nigdy nie szliśmy sami tą drogą, nawet jeśli momentami mogło się tak wydawać. Nigdy nie jesteśmy sami.

 

Obecność

22 niedziela cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

„Dlaczego żółto-biała flaga?”- pyta nas córeczka. „To flaga Watykanu” – przytomnie stwierdza jej brat. Boże Ciało i Watykan – szybko obracam w głowie te dwa hasła i po chwili: mam! Już wiem, jak odpowiedzieć dzieciom na pytanie, dlaczego nasz dom oprócz emblematów z eucharystycznymi motywami zdobi także watykańska flaga.

Obecność Jezusa w Eucharystii wydaje mi się tak oczywista (i jednocześnie nieoczywiście cudowna), że z trudem rozumiem sens kazań o wierze akurat w ten świąteczny dzień. Oczywiście budzenie wiary ma sens zawsze, prośba o jej przymnożenie również, ale akurat w tę uroczystość spodziewałam się raczej – chyba trochę naiwnie – tego, by wybrzmiała inna treść, myślałam raczej o adoracji i czci dla Jezusa Eucharystycznego, o świętowaniu i radości z tego, że jest z nami, że dotyka serc, uzdrawia. Przecież tak właśnie jest, tak właśnie się dzieje: On jest! To jest dla mnie tak zwyczajne i jednocześnie tak przedziwne.

To ostatnie słowo („przedziwne”) wyszło już chyba z użycia, a na pewno jest dużo rzadziej używane niż jakiś czas temu. A zauważyłam to niedawno, gdy E. i A. zapytali mnie, dlaczego kapliczka, którą przyniosłam z pracy, ma napis „przedziwna”, a nawet „trzykroć przedziwna” (odnoszący się oczywiście do Maryi, a nie do samej kapliczki). W Litanii Loretańskiej też zresztą znajduje się takie wezwanie (Matko Przedziwna), o które już mnie zdążyły rok temu w maju zapytać pociechy.

Czy coś jest jeszcze we współczesnym świecie „przedziwne”? Czy coś rodzi prawdziwy zachwyt? Nowe technologie? Sztuczna inteligencja? Chyba nie. AI może zaskakiwać, może stawiać pytania o granice i etykę jej wykorzystania oraz cel jej zastosowania, ale zachwyt? Prawdziwy zachwyt zarezerwowany jest dla Boga.

Teraz, gdybym była „poprawna politycznie”, dopisać powinnam: „dla każdego Bóg ma inne imię”, ale nie jestem poprawna. Dodam więc: tylko Bóg jest godzien chwały. Choć niestety czasem próbujemy chwałą obdarzać swoje bożki. Ale one nie żyją i nie potrafią zachwycić duszy. Być może zadziwią zmysły, ale nie poruszą duszy. Lepiej im więc jej nie sprzedawać.

W ten świąteczny weekend stawiam sobie pytanie o miłość, o to, czy tak głęboko, jak tylko potrafię, kocham Jezusa Eucharystycznego, czy okazuję Mu tę miłość, czy nie powszednieje mi codzienna Eucharystia, czy pozwalam, by mnie przemieniała. Nie pytam o to, czy On tam jest. Bo nawet gdybym w to nie wierzyła, On tam nadal będzie. Jego obecność nie zależy od mojej wiary lub niewiary. Tak jak moja wiara nie zależy od tego, czy dzieje się to czy tamto w moim życiu. On jest – w szczęściu i nieszczęściu, w dobrej i złej doli – jest ze mną.

Spokojnie

17 wtorek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , ,

Fot. Michał Kamiński

„Jezu cichy i Serca pokornego, uczyń serca nasze według Serca Twego”.

Kiedy modlę się tymi słowami, uświadamiam sobie, że wiele spraw nie jest wartych moich nerwów. Nie jestem nikim ważnym, więc nie muszę się obruszać i czuć urażoną. I nie jestem aż tak widoczna, by się bać, że coś pójdzie nie tak i wszyscy to zobaczą. Jestem wolna. Im bardziej żyję duchowością Serca Jezusowego, tym większy mam pokój w moim sercu.

Paradoksalnie, właśnie wtedy rozwijam skrzydła, gdy przyjmuję ze spokojem fakt, że coś może pójść nie po mojej myśli, kiedy akceptuję niepewność i nie trzymam się kurczowo swoich planów.

Niedawno dotarło do mnie, że to, co mnie spotyka, jest mi potrzebne. Zazwyczaj zżymałam się, gdy działo się coś, co powodowało mój dyskomfort, zażenowanie, co mnie upokarzało przed innymi, co sprawiało, że czułam się w jakiś sposób „umniejszona”. Teraz patrzę inaczej na takie sytuacje. Zwłaszcza wtedy, gdy nie mogę się „wybronić”: udowodnić, że mam rację, że zarzuty czy oskarżenia są niesłuszne (a przecież zdarza się, że takie właśnie są). Przyjmuję to, co się dzieje. Jakaś część mnie buntuje się – chyba nikt nie lubi cierpieć, zwłaszcza niesłusznie. Ale w głębi serca słyszę: „Spokojnie, nic ci się nie dzieje. Jesteś w dobrych rękach. Nic ci nie grozi”. I to mnie uspakaja.

Oczywiście idealnie byłoby, gdyby moją pierwszą reakcją był spokój, ale zdaję sobie sprawę, że jeszcze pewnie długo tak nie będzie. Za to cieszy mnie to, że słyszę w swoim wnętrzu ten cichy, kojący głos. Wiem, że to jest kolejny krok w dobrym kierunku.

Owoce Ducha

11 środa cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Poruszyły mnie słowa dzisiejszej Ewangelii o pokoju, który uczniowie Jezusa mają zanosić do domów. Jeśli dom jest otwarty na łaskę pokoju – otrzymuje ten dar, jeśli nie – pokój powraca do przybyłych tam uczniów.
To odwrotnie, niż potocznie mówimy: „Nie było tam spokoju, taki rozbity stamtąd wyszedłem”. Pokój ma do nas powrócić, mamy nim obdarzać, przekazywać go innym, a nie ogłaszać, że zostaliśmy z niego ograbieni.
Mowa oczywiście o wewnętrznym pokoju, którego nawet brak tego zewnętrznego nie niweczy. To my decydujemy, czy przyjmujemy dar wewnętrznego pokoju – owoc Ducha – czy jednak nie. Podobnie jak dom, o którym mówi dzisiejsza Ewangelia.
W tym kontekście myślę o niedawnej ewangelizacji w ramach Misji Talitha kum, w którą, jak co roku, włączyła się nasza wspólnota, chodząc od drzwi do drzwi i niosąc Dobrą Nowinę.
Byłam w parze ewangelizacyjnej z moim mężem (to według mnie najlepsze połączenie, jakie może być:). Chodziliśmy po osiedlu nowych bloków, a potem – bardzo starych.
Tym, co zwróciło moją uwagę, była życzliwość i otwartość mieszkańców. Byli co prawda powiadomieni o naszej wizycie, ale przecież tylko ci, którzy słyszeli ogłoszenia duszpasterskie. Pozostali również – w przeważającej większości – rozpromieniali się, gdy mówiliśmy o Bożej miłości.
Towarzyszyło mi głębokie doświadczenie wewnętrznego pokoju. Nachodziliśmy się sporo, ale to dobrze. Bo to znaczy, że nadal są domy, w których otwierają się drzwi, w których mieszkają otwarci i chętni do rozmowy ludzie. Nadal są osoby, które chcą słuchać o Bogu i Jego miłości.

Przyjdź

06 piątek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Czuwanie, nowenna, przygotowanie. Zesłanie Ducha Świętego – znów przeżywamy tę uroczystość wspólnotowo. Opowiadam o tym koleżance. „Ale co, pewnie różaniec i koronka, czy każdy samemu?” – pyta o przebieg czuwania, o którym wspomniałam. Zastanawiam się, jak najkrócej to ująć. Nie chcę, by to, co powiem, wprowadziło zamieszanie albo mylne wrażenie, że tylko jedna forma modlitwy jest tą najlepszą, bo to nieprawda.

„Uwielbienie” – odpowiadam po chwili. „Aha. A na Mszy trydenckiej byłaś? Bo tylko taka powinna być odprawiana, żadna inna. Tylko tyłem do ludzi. Różni święci o tym mówią. I teolodzy ” – mówi przejęta. Chwilę milczę, a potem odpowiadam: „Ja słucham papieża. Robię, co on mówi”.

W tym momencie ktoś przychodzi i przerywa naszą krótką rozmowę, życzę więc dobrego dnia i żegnam się. Idę dalej i nie przestaję powtarzać w duchu: „Przyjdź, Duchu Święty!”

Proszę, by mnie prowadził, szczególnie w sytuacjach, w których nie wiem, jak postąpić, co powiedzieć, jaką decyzję podjąć. I przed trudnymi rozmowami. I kiedy mam jakieś zadanie do wykonania, które wymaga dużego skupienia i wytężonej pracy umysłu.

Ale również w zwykłych sytuacjach. One też wymagają bycia otwartym na Boże działanie. I kiedy przygotowuję się do spowiedzi – proszę o Jego światło. Gdy czuję się znużona, brakuje mi sił, szczególnie tych duchowych (bo fizyczne, póki co, udaje mi się zregenerować).

Kiedy czuję się zagubiona i kiedy mam wrażenie, że jestem w drodze z Jerozolimy i Jezusa nie ma wśród pątników, a ja rozglądam się niepewnie. Duch objawia Jezusa, jak napisał kiedyś ks. Serafino Falvo. Duch Święty modli się we mnie, „porusza się w nas”, jak śpiewamy w jednej z pieśni.

Święty Jan Paweł II zaczynał każdy dzień prośbą do Ducha Świętego, aby go prowadził. Papież wyjaśnił kiedyś, że tego nauczył go jego ojciec. Duch Święty jest Towarzyszem i Obrońcą. Jest Miłością Ojca i Syna. Jest Osobą. Należy Mu się cześć, a jeszcze bardziej – posłuszeństwo. Nie wystarczą piękne pieśni i czuwania, gdy nie ma uległości wobec Jego natchnień i pójścia za Jego prowadzeniem w naszym codziennym życiu.

„Jak dobrze, że jest jeszcze Duch Święty” – powiedział ktoś w czasie trwania konklawe. Powtarzam to zdanie nie tylko przed, w trakcie i po konklawe – za każdym razem, gdy myślę o Kościele, którego częścią jestem. Każdego dnia.

 

Ulotne

02 poniedziałek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Elżbieta Kamińska

Córcia woła mnie do ogrodu, bo coś tam zobaczyła pięknego. Nie mogę w tej chwili podejść, więc podaję jej telefon, by zrobiła zdjęcie. To dmuchawiec i motyl. Miała rację, obydwa za chwilę znikną, odlecą. Małe „spadochrony” mlecza rozwieje wiatr, a motyl, spłoszony czyimś nieostrożnym ruchem, odfrunie.
Ulotność chwili.
To wrażenie towarzyszy mi od momentu, gdy zostałam mamą. Teraz do potęgi piątej, bo jestem mamą piątki pociech.
Kiedy były maleńkie, nie chciałam uronić nic z ważnych dla każdego i każdej z nich wydarzeń, etapów rozwojowych, rozmów, spojrzeń, milczenia.
Miałam świadomość, że nic z tego już się nie powtórzy.
Gdy są już trochę starsze, towarzyszy mi inne odczucie: że już bardzo dużo ważnych spraw się zadziało, że mamy za sobą dobre (a czasami także bardzo trudne) rozmowy, wymowne spojrzenia, chwile wtulenia się, wypłakania w moich ramionach… Tyle już się wydarzyło.
I tyle jeszcze przed nami.
Nie przestaję być uważna. Czasami potrzeba zareagować od razu, bo potem już dana okazja się nie powtórzy albo przegapi się ważny moment, jak ten z motylem i dmuchawcem.
Nie, rozwiązaniem nie jest elektronika, choć zdjęcie rzeczywiście utrwaliło ten widok, którego bym pewnie nie zobaczyła, gdybym nie pomyślała, by dać córce na tę chwilę mój telefon.
Z moich natomiast obserwacji wynika, że najpiękniejsze chwile, najbardziej więziotwórcze wydarzenia mają miejsce wtedy, gdy nic nas od siebie nie odgradza, zwłaszcza elektronika. Gdy jesteśmy na sobie nawzajem skupieni, gdy siebie słuchamy i dostrzegamy, ale nie w przelocie.

 

Przejdź do paska narzędzi