Archiwa tagu: #troska

Inaczej

08 poniedziałek wrz 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Nikodem Kamiński

Czekałam na wyniki badań. Podzieliłam się tą informacją z kilkoma osobami. Reakcje były różne (pewnie „co osoba, to inaczej” trzeba byłoby napisać). Każda z nich jednak obiecała modlitwę, a to dla mnie bardzo wiele.

W trakcie tego oczekiwania wydarzyło się kilka rzeczy, których bym sobie nie wymyśliła – zawsze Boże działanie mnie zaskakuje, chociaż już powinnam była się przyzwyczaić do tego, że nigdy nie przewidzę, z której strony przyjdzie Boża pomoc.

Wyjechałam w miniony weekend nad morze z najbliższą rodziną i starałam się nie myśleć o tym wszystkim, co mnie zajmowało przez te prawie dwa tygodnie. To był dobry trop: ciepło słońca, szum fal, piękne widoki, odgłosy mew i długie spacery brzegiem morza – to wszystko sprawiło, że psychicznie odpoczęłam.

Wyniki okazały się pomyślne, dzięki Bogu. Doświadczyłam też dużo troski i ludzkiej życzliwości, za którą jestem bardzo wdzięczna. Cały czas towarzyszył mi (i towarzyszy nadal) wewnętrzny pokój, co było (i jest) dla mnie wielkim darem.

Odbyłam kilka rozmów. Jedną z nich wspominam z ogromną wdzięcznością, bo nadała kierunek temu etapowi drogi, który właśnie przemierzam.

Nie wiem, czy mój rozmówca był świadomy tego, jak mocno mi ona pomogła. W każdym razie nie wyglądał w ogóle na zaskoczonego, kiedy go zagadnęłam. Więcej – wyglądał, jakby właśnie na mnie czekał.

Nasze drogi przecięły się obok samochodu, do którego zamierzałam wsiąść. On szedł żwawym krokiem w kierunku bloków.

Wiedziałam, że po informacji, jaką poprzedniego dnia usłyszałam, potrzebuję z kimś porozmawiać. Mąż był wtedy za granicą. Mój spowiednik na urlopie. Przyjaciołom powiedziałam dopiero później, gdy trochę ochłonęłam, a rodzicom nie zamierzałam mówić w ogóle (podobnie jak i piątce dzieci), zanim informacja nie zostanie potwierdzona medycznie przez kolejne badania. To było na razie podejrzenie, ale brzmiało poważnie i dlatego, jadąc na poranną Mszę św., pomyślałam, że poruszenie, by poprosić o rozmowę, jest jak najbardziej dobre i chcę za nim pójść.

Zatrzymał się i spojrzał na mnie uważnie. Na pewno mnie nie poznał. Dwadzieścia lat to jednak dużo, poza tym nigdy wcześniej nie rozmawialiśmy. Pierwsze, co mnie bardzo poruszyło, to był fakt, że okazał mi współczucie i zrozumienie. Wysłuchał mnie i przekazał ważną dla mnie wiadomość.

Nawiązał (nie wiedząc o tym) do treści, które we mnie pracowały od kilku już tygodni. To było tak, jakby chwycił porzucone wątki i tkał Boży obraz dalej.

Nie mówił dużo. Zaczął od tego, co jest sercem kerygmatu. A skończył na życiu nadzieją w Bogu, pomimo wszystko.

Wplótł w naszą rozmowę humor i anegdotę, gdy już otarłam łzy, a jego mocny uściski na koniec dodał mi sił.

Odszedł, gdy już się pożegnaliśmy, lekko pochylony, osiedlową alejką, a ja odjechałam obwodnicą do naszej wsi.

Mam przed oczami jego pooraną zmarszczkami twarz, białe włosy i pełen spokoju, delikatny uśmiech. Drobny, niższy ode mnie, w lekko podniszczonej sutannie.

Bóg nie przestaje posługiwać się pokornymi sługami swojej łaski. Nawet na parkingu. Za każdym razem, gdy zajdzie potrzeba, by przekazać potrzebującemu Bożą wiadomość, Duch Święty znajduje sposób, by ona dotarła na czas. Ciągle inaczej :)

Cieszę się, że istnieją nadal wierzący, rozmodleni księża, którzy słuchają natchnień Ducha Świętego. Często nie są medialni, nie mają zasięgów. Ale mają moc – Bożą moc. I to ona mnie tamtego trudnego dla mnie poranka, półtora tygodnia temu, podniosła na duchu. Wlała nadzieję, napełniła pokojem.

Bogu chwała.

Bliźniaczka

22 piątek sie 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

W ostatnich dniach bliski mi się stał Apostoł Tomasz, który miał przydomek Didymos, czyli Bliźniak. Odkryłam, że duchowo każdy z nas jest jego bratem (siostrą), jego bliźniakiem (bliźniaczką).

Szczególnie bliski mi się stał, gdy uświadomiłam sobie, że podobnie jak dla jednej owcy pasterz cofnął się z zagrody, zostawiając dziewięćdziesiąt dziewięć innych, tak Jezus przyszedł dla jednego Tomasza, mimo że pozostali uczniowie już uwierzyli w Jego zmartwychwstanie i spotkali się z Nim w wieczerniku osiem dni wcześniej.

I dla mnie Jezus przychodzi, nawet jeśli jestem lub będę jedyną osobą w danej społeczności wiernych potrzebująca umocnienia, rozwiania wątpliwości, rozpalenia wiary. On „liczy do jednego”, a jednoczesnie doświadczenie swojej bliskości daje we wspólnocie. Osobiste, a jednak w dużej mierze wspólnotowe.

Tomasz, mój Bliźniak w wierze, przypomina mi również o tym, że nie wszystko musi być dla mnie zrozumiałe, że ufność jest ważniejsza niż pewność, a jednocześnie też, że stawianie pytań jest istotne dla rozwoju mojej wiary.

Randka małżeńska

08 piątek sie 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Gdy pierwszy raz usłyszałam tę nazwę, wywołała we mnie skrajne reakcje. Najpierw był to ostry sprzeciw. Jak można chodzić na randki, myślałam sobie, będąc już w małżeństwie, przecież to jedno z drugim się kłóci (jeśli oczywiście poważnie traktujemy małżeństwo). Skoro już złożyliśmy przysięgę przed Bogiem, że z tą właśnie osobą spędzimy resztę życia (aż do śmierci, kochając, będąc wiernymi i uczciwymi w małżeństwie), to po co szukać (i to na randce!) innej osoby.

Dopiero, gdy ktoś wyjaśnił mi, że na tej randce ma być nie kto inny, a właśnie ten mąż i ta żona, z którą ślubowaliśmy przed Bogiem, odetchnęłam z ulgą. :)

A potem pojawiło się zaciekawienie. Słuchałam opowieści koleżanki o tym, jak to jest, gdy wychodzi się tylko we dwoje na przykład na kolację  (lub organizuje się ją w domu, ale też tylko we dwoje, na przykład przy świecach) lub idzie się do opery lub teatru, a po przedstawieniu na długi spacer lub na lody… Tylko we dwoje.

Wydawało mi się to sensowne. I nie miałam na myśli robienia z życia bajki w pastelowych barwach, ale bardziej – zatroszczenie się o to, by ta relacja, zaraz po Bogu, była najważniejszą.

Pomyślałem więc, że warto byłoby przetestować ten wynalazek, gdy już skończymy szczęśliwie etap narzeczeństwa. Mój przyszły mąż był zresztą podobnego zdania. Tak też więc zrobiliśmy, wprowadzając po ślubie randki małżeńskie na stałe do naszego kalendarza.

Wspominam jedną z nich, krótko po urodzeniu pierwszego naszego dziecka. Synek spał spokojnie obok w nosidle, a my siedzieliśmy razem w ogródku w restauracji. Wdychałam słodką woń kwiatów, które zamówił dla mnie mąż w pobliskiej kwiaciarni, i które czekały na mnie, zanim się zjawiliśmy, na stoliku przykrytym obrusem.

Pamiętam też randkę, podczas której nasza bliska znajoma spacerowała z wózkiem (w którym spał nasz bobas) wokół lodowiska, na którym we dwoje jeździliśmy na łyżwach, trzymając się za ręce.

Były też takie randki, na których mogliśmy poruszyć trudne dla nas tematy i przegadać je, na ile było to wtedy możliwe, pomilczeć, podyskutować, bez obecności naszej piątki – małych wtedy –  dzieci. To też było potrzebne.

I z uśmiechem wspominam całkiem niedawną: wstałam wtedy z łóżka po dłuższej chorobie, by wyjść i zrobić kilka kroków na świeżym powietrzu (taki był plan), a skończyło się na długim spacerze i spektaklu w Teatrze Wielkim.

A przed nami kolejna randka małżeńska, tym razem w górach, weekendowa. Nie znam wszystkich szczegółów, ale już się cieszę. I jestem wdzięczna, że ktoś nam kiedyś powiedział o takiej formie pielęgnowania relacji między mężem a żoną. Może i teraz komuś czytającemu te słowa przyda się ta informacja i zachęta.

Nie rezygnowaliśmy z randek nawet wtedy, gdy nie mieliśmy pieniędzy – polne kwiaty przyniesione przez męża były tym bardziej cenne dla mnie.

Nie odkładaliśmy na później naszych randek tylko dlatego, że byliśmy zmęczeni lub nie mieliśmy z kim zostawić pociech – zdarzało się, że czekaliśmy aż dzieci usną i organizowaliśmy wtedy coś wspólnie w naszym domu – kolację przy świecach na przykład.

Nie zawsze musiało to mieć formę klasycznej randki, bo przecież byliśmy już (i nadal jesteśmy) małżeństwem, więc repertuar randkowy po ślubie został mocno wzbogacony i nie ogranicza się do trzymania się za ręce. ;)

Czy randki małżeńskie są konieczne? Nie, absolutnie nie są. Ale konieczne jest wydzielenie czasu na ważne dla nas relacje, bo relacje rozwijają się w czasie i w „realu”.

Tak jak każdego dnia znajduję czas, by porozmawiać z każdym z naszych pięciorga dzieci osobno, tak i z mężem potrzeba, bym spędzała trochę czasu osobno.

Kiedy jesteśmy wszyscy razem, jest oczywiście cudownie, gdy coś robimy, śmiejemy się, opowiadamy, jak minął nam dzień, coś planujemy lub rozwiązujemy jakiś problem. Lubię ten czas razem bardzo. Nawet wspólne polegiwanie na sofie i czytanie każdy swojej książki – od dziecięcych komiksów (młodsze dzieci) po poważne lektury i opasłe tomiska (starsze pociechy). Ale „osobno”, tylko we dwoje, też jest ważne dla zdrowej równowagi. Troszkę, ale regularnie. Przynajmniej w naszym w związku taka zasada się sprawdza.

I oczywiście nie sama randka jest tu rozwiązaniem ani nie nasze codzienne żwawe spacery we dwoje (choć na pewno te kilometry przekładają się na nasze zdrowie fizyczne i psychiczne, ale nie są jakimś magicznym sposobem na utrzymanie związku). Sekret tkwi w czymś innym. Ale to chyba wiadomo – myślę, że nie muszę o tym sekrecie pisać. :)

Spokojnie

17 wtorek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , ,

Fot. Michał Kamiński

„Jezu cichy i Serca pokornego, uczyń serca nasze według Serca Twego”.

Kiedy modlę się tymi słowami, uświadamiam sobie, że wiele spraw nie jest wartych moich nerwów. Nie jestem nikim ważnym, więc nie muszę się obruszać i czuć urażoną. I nie jestem aż tak widoczna, by się bać, że coś pójdzie nie tak i wszyscy to zobaczą. Jestem wolna. Im bardziej żyję duchowością Serca Jezusowego, tym większy mam pokój w moim sercu.

Paradoksalnie, właśnie wtedy rozwijam skrzydła, gdy przyjmuję ze spokojem fakt, że coś może pójść nie po mojej myśli, kiedy akceptuję niepewność i nie trzymam się kurczowo swoich planów.

Niedawno dotarło do mnie, że to, co mnie spotyka, jest mi potrzebne. Zazwyczaj zżymałam się, gdy działo się coś, co powodowało mój dyskomfort, zażenowanie, co mnie upokarzało przed innymi, co sprawiało, że czułam się w jakiś sposób „umniejszona”. Teraz patrzę inaczej na takie sytuacje. Zwłaszcza wtedy, gdy nie mogę się „wybronić”: udowodnić, że mam rację, że zarzuty czy oskarżenia są niesłuszne (a przecież zdarza się, że takie właśnie są). Przyjmuję to, co się dzieje. Jakaś część mnie buntuje się – chyba nikt nie lubi cierpieć, zwłaszcza niesłusznie. Ale w głębi serca słyszę: „Spokojnie, nic ci się nie dzieje. Jesteś w dobrych rękach. Nic ci nie grozi”. I to mnie uspakaja.

Oczywiście idealnie byłoby, gdyby moją pierwszą reakcją był spokój, ale zdaję sobie sprawę, że jeszcze pewnie długo tak nie będzie. Za to cieszy mnie to, że słyszę w swoim wnętrzu ten cichy, kojący głos. Wiem, że to jest kolejny krok w dobrym kierunku.

Ulotne

02 poniedziałek cze 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , ,

Fot. Elżbieta Kamińska

Córcia woła mnie do ogrodu, bo coś tam zobaczyła pięknego. Nie mogę w tej chwili podejść, więc podaję jej telefon, by zrobiła zdjęcie. To dmuchawiec i motyl. Miała rację, obydwa za chwilę znikną, odlecą. Małe „spadochrony” mlecza rozwieje wiatr, a motyl, spłoszony czyimś nieostrożnym ruchem, odfrunie.
Ulotność chwili.
To wrażenie towarzyszy mi od momentu, gdy zostałam mamą. Teraz do potęgi piątej, bo jestem mamą piątki pociech.
Kiedy były maleńkie, nie chciałam uronić nic z ważnych dla każdego i każdej z nich wydarzeń, etapów rozwojowych, rozmów, spojrzeń, milczenia.
Miałam świadomość, że nic z tego już się nie powtórzy.
Gdy są już trochę starsze, towarzyszy mi inne odczucie: że już bardzo dużo ważnych spraw się zadziało, że mamy za sobą dobre (a czasami także bardzo trudne) rozmowy, wymowne spojrzenia, chwile wtulenia się, wypłakania w moich ramionach… Tyle już się wydarzyło.
I tyle jeszcze przed nami.
Nie przestaję być uważna. Czasami potrzeba zareagować od razu, bo potem już dana okazja się nie powtórzy albo przegapi się ważny moment, jak ten z motylem i dmuchawcem.
Nie, rozwiązaniem nie jest elektronika, choć zdjęcie rzeczywiście utrwaliło ten widok, którego bym pewnie nie zobaczyła, gdybym nie pomyślała, by dać córce na tę chwilę mój telefon.
Z moich natomiast obserwacji wynika, że najpiękniejsze chwile, najbardziej więziotwórcze wydarzenia mają miejsce wtedy, gdy nic nas od siebie nie odgradza, zwłaszcza elektronika. Gdy jesteśmy na sobie nawzajem skupieni, gdy siebie słuchamy i dostrzegamy, ale nie w przelocie.

 

Ludzie listy piszą

28 środa maj 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Każdego dnia zatrzymujemy się przy skrzynce (właściwie: skrzynkach) na listy na drugim końcu osiedla. To są uroki mieszkania na wsi, musiałam się do tego przyzwyczaić po przeprowadzce. Całe życie miałam skrzynkę na listy zaraz przy wejściu do bloku lub kamienicy, w zależności od tego, gdzie akurat mieszkałam. Teraz jednak mam ją w zbiorczym pakiecie z innymi sąsiadami daleko od naszej ulicy.

Podjeżdżam więc tam, wracając z pracy, i korzystając z tego, że mam w samochodzie ruchliwe i pełne energii pociechy, proszę, by któreś z młodszych wyjęło listy. Kłódka nigdy nie jest zamknięta na klucz (lub, mówiąc w gwarze, zakluczona), więc bez problemu każde z dzieci może się dostać do wnętrza skrzynki, gdy czekam z pozostałymi w samochodzie.

„Piszą do nas wielkie firmy”, że tak zacytuję wypowiedź bohatera jednego ze znanych polskich filmów sprzed lat. Oprócz rachunków i druków reklamowych, wyjmujemy też czasami listy od prywatnych nadawców, ale te zazwyczaj przychodzą w okolicach Bożego Narodzenia i Wielkanocy. W kopercie znajdujemy wtedy świąteczną kartkę.

Wczoraj jednak był wyjątek. Otrzymaliśmy PRAWDZIWY list. Ręcznie pisany, nie z życzeniami, ale z wiadomościami i pozdrowieniami od serca. Dzisiaj takie listy to już rzadkość: na ozdobnej papeterii, zapisane starannym pismem.

Od razu moje myśli pobiegły do czasów, w których jeszcze pisałam papierowe listy na – a jakże! – takim właśnie, ozdobnym papierze.

Przypomniała mi się też zabawna sytuacja z czasów studenckich (właściwie miała ona miejsce już krótko po skończeniu przeze mnie studiów), kiedy to przeprowadziłam się do zabytkowej części miasta i wynajmowałam pokój z aneksem kuchennym na strychu starej kamienicy.

Wraz z kluczami do kawalerki powinnam otrzymać również kluczyk do skrzynki na listy. Byłam przekonana, że tak właśnie się stało. Jakie było jednak moje rozczarowanie, gdy skrzynka przez okrągły miesiąc pozostawała pusta. Zaczęłam się niepokoić. Nawet nie o same rachunki, które dziwnym trafem „wyparowały”, ale o nadawców, z którymi dotąd prowadziłam ożywioną korespondencję.

Po około miesiącu ktoś z sąsiadów wreszcie uświadomił mi, że numery na skrzynce nie odpowiadają numerom mieszkań. Rzeczywiście, dziwnym trafem kluczyk pasował także do tej innej, nieotwieranej przeze mnie dotąd, skrzynki. Kiedy przekręciłam klucz, listy, ku mojej radości, wysypały się w końcu na drewnianą podłogę klatki schodowej.

„Pamiętali jednak o mnie” – wyszeptałam.

Czasami, z niezrozumiałych dla mnie przyczyn, z opóźnieniem docierają do mnie wiadomości, na które czekam: zawieruszają się maile, wpadają do spamu, giną SMS-y, ktoś nie może się do mnie dodzwonić. Nawet jeśli zdarza się kumulacja takich sytuacji, wiem że za chwilę znajdzie się odpowiedni klucz, odpowiednia skrzynka i „wysypią się” serdeczne słowa, dobre wieści, gesty podtrzymujące relacje i tworzące głębokie więzi.

Zmienia się forma komunikacji, ale nie musi zmieniać się jej jakość. To od nas zależy, czy o to zadbamy.

Obecność

01 sobota lut 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Ostatni tydzień w pracy był czasem pełnym wyzwań. Ostatecznie skończył się bardzo dobrymi wieściami przekazanymi mi przez szefa w piątek po południu, ale trochę mnie to wszystko kosztowało. Dzięki Bogu zachowałam spokój i ufność w Opatrzność oraz mocne przekonanie, że nade mną jest inny, potężniejszy Szef – Szef wszystkich szefów. Gdy rozmawiałam o tym z moim starszym synem, wtrącił: „Aaa, wiem: arcybiskup!”. Odpowiedziałam: „Nie, synku, nasz Pan”. „No tak!” – roześmiał się.

Jestem tak bardzo Jemu wdzięczna za to, że mnie niósł – mówiąc w przenośni – przez ten trudniejszy etap, że nie pozwolił mi zwątpić w to, że trzyma moje życie w swoich rękach. Trudne, ale jednocześnie cudowne doświadczenie.

Śpiewałam w tym czasie codziennie gospelowy utwór (jadąc do pracy i wracając z niej). Jej fragment (po przetłumaczeniu na polski) brzmi mniej więcej tak: „W taki sposób staczam moje bitwy (…). Może wydawać się, że jestem otoczony, ale ja jestem otoczony przez Ciebie”. Święta prawda – w największym ucisku to nie przeciwności mnie otaczają, by za chwilę spaść na mnie i pokonać jak, nie przymierzając, wrogie wojska, ale to Pan otacza mnie swoją obecnością.

Mąż, słuchając któregoś dnia moich pracowych opowieści, skwitował, że on nie miał takich sytuacji w żadnej pracy. Powiedziałam wtedy, parafrazując słowa księdza, który uczył mnie stawiać pierwsze kroki w wierze, gdy byłam nastolatką (już niestety nie żyje): „Kto nie jest w takiej sytuacji, nie doświadczy takich cudów – to jest łaska, móc przechodzić przez trudny etap”.

Jego (księdza) słowa dotyczyły innej, ale w pewnym sensie podobnej sytuacji, gdy nie miał on co jeść ani tym bardziej czym nas podjąć (przyjechaliśmy pomóc mu w prowadzeniu rekolekcji). Po Mszy św. jakaś staruszka przyniosła mu w siatce jedzenie (w tym węgorza, którego jadłam wtedy pierwszy raz w życiu). Zapytała, czy się „ksiundz” nie pogniewa, bo ona mu chciała coś zostawić. (Chyba już o tym opowiadałam kiedyś na blogu).

Wtedy powiedział do nas: „Kto nie jest w takiej sytuacji, nie doświadczy takiego cudu. Tylko głodny może zostać nakarmiony”. Mówił potem, że modlił się, ale nikomu nie opowiadał, jaką ma sytuację na parafii. I że szedł z ciężkim sercem, a jednocześnie z ufnością, do zakrystii, by odprawić Mszę św. Nie chciał zostawiać nas bez kolacji – Pan też tego nie chciał. :)

Ale nie zawsze musi się skończyć happy endem trudna sytuacja, przez którą nas Bóg przeprowadza. Kiedy modliłam się już pod koniec tego tygodnia w pracy, powtarzałam, nawiązując do słów proroka Izajasza, że ten ogień mnie nie spali, ta woda mnie nie zatopi. I miałam na myśli to, że jakikolwiek będzie finał, najważniejsze jest dla mnie to, by nie stracić ufności w Bożą obecność w moim życiu. Nie musi być po mojej myśli, a sprawy przecież mogą przybrać niekorzystny dla mnie obrót – nie jestem wyznawczynią sukcesu, jestem wyznawczynią Jedynego – najważniejsze, by nie stracić tego najcenniejszego skarbu: wiary, relacji z Nim.

Bardzo jestem wdzięczna za wsparcie emocjonalne i duchowe, jakie otrzymałam od bliskich, przyjaciół, znajomych, kolegów i koleżanek z pracy, braci i sióstr ze wspólnoty, kiedy przebywałam – ujmując rzecz obrazowo – w piecu ognistym. Wiem, że nie idę sama. :)

Wspólnota

24 piątek sty 2025

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Zapewne wielu z nas, słysząc słowo „wspólnota”, ma przed oczami pęk patyków, których nie da się złamać tak łatwo jak złamać można pojedynczy patyk.
Inni pewnie, słysząc „wspólnota”, myślą od razu: Kościół, rodzina, mała grupa.
A jeszcze inni, na dźwięk tego słowa, widzą od razu twarze osób, z którymi tę wspólnotę tworzą, słyszą ich imiona, bez abstrakcyjnego „ktoś, gdzieś, kiedyś”.
Z racji mojej pracy zawodowej, czytam właśnie tekst rozważań biblijnych, w którym natrafiam na ciekawe myśli. Jedną z nich jest ta, że małżeństwo jest bardziej wymagającą drogą życia niż celibat. Trudno mi wyrokować w tej sprawie – nie wiem zresztą, jak można byłoby te dwie drogi porównać i co wziąć pod uwagę.
We wspólnocie zakonnej są ludzie („i ludziska”, chciałoby się dodać), a zawierając małżeństwo, również wchodzi się w rzeczywistość, którą można krótko podsumować: „gdzie ludzie, tam konflikty”. To jest naturalne.
Ale nadnaturalne jest to, że tę rzeczywistość, tak bardzo ludzką, przemienia łaska.
Na co dzień widzę to w mojej pracy. Obok siebie – i jednocześnie razem z sobą – pracują zakonnicy, zakonnice i świeccy.
To są drobne sprawy, ale bardzo mnie umacniające: czyjś miły gest, dobre słowo, uśmiech, troska.
W naszej wielodzietnej rodzinie widzę to także. Ile dobrego przynosi czyjaś dobra wola, zauważenie drugiego, wysłuchanie, podzielenie się czymś.
Czym jest wspólnota, widzę na co dzień.
A to, że trwam przy Bogu, że realizuję moje powołanie, że się nie zniechęcam ani nie ulegam lękowi, zawdzięczam wsparciu i modlitwie wielu ludzi. Niektórych znam z imienia i nazwiska, o innych dowiem się pewnie dopiero „po tamtej stronie”.
Ważne, że są obok mnie. Nie tylko ci, którym lider wspólnoty zlecił modlitwę w ramach kolejki przez niego ustalonej. Również te osoby, które w żaden sposób nie są zobowiązane do wstawiania się za mnie, a otaczają mnie swoją modlitwą.
To jest niewidzialna więź, która nas łączy. Niekoniecznie pęk patyków. Raczej niewidoczne gołym okiem nici, motek wełny, który mnie otula czyimś ciepłym słowem, myślą, modlitwą.
Obok bardzo widocznych znaków braterskiej czy siostrzanej miłości jest jeszcze ten ukryty wymiar, dzięki któremu ten widoczny nie jest jedynie obowiązkiem, filantropią, czy czym tam jeszcze.
Czy łatwo jest żyć we wspólnocie? Nie, ale z Bożą łaską jest to możliwe. Właściwie mniej możliwe byłoby dla mnie życie poza wspólnotą – po prostu bym go nie wybrała. Moją drogą jest wspólnota. W różnych jej wymiarach.

 

Adwent – czuwanie

19 wtorek gru 2023

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Wracam z córeczką ze spotkania klasowego. Wieziemy blachę od ciasta, które razem piekłyśmy, i prezenty, które córa dostała.

Myślę z wdzięcznością o jej szkole. Przedstawienie, które przed chwilą obejrzałyśmy, mówiło wprost o Jezusie, o darach Jemu składanych, o tym, co jest ofiarowane z serca.

Dla jasności: to jest państwowa szkoła. Owszem, imię patrona zobowiązuje (zakonnik, oddany pracy z trędowatymi), ale patron to nie wszystko – są jeszcze ludzie, którym się chce, którzy dzielą te same wartości.

Od sąsiadów wiem, że nie jest to wszędzie regułą – w szkole ich dzieci zabroniono wystawiania jasełek i śpiewania kolęd, ponieważ rodzice orzekli, że to obraża ich uczucia. Nie wiem, jak ma się to do kultywowania polskich tradycji narodowych, w które na stałe wpisane jest świętowanie Bożego Narodzenia. I nie wiem, jakie uczucia mogą zostać obrażone przez jasełka i kolędy.

Na szczęście nie muszę się tym na razie zajmować (choć samo słuchanie o tym sprawia mi ból), teraz cieszę się z tego miejsca, z którego właśnie wracam, z rozmów, życzeń, z uśmiechów.

Rozgrzane pysznym barszczem, wyściskane przez znajomych – dużych i małych – wracamy do naszych kartonów i szpachli na ścianach. Remont w całej pełni. Ale w sercu spokój i ład.

I wdzięczność za kolejny cud: tak jak mały bohater obejrzanego przed chwilą przedstawienia, zastanawiałam się od dłuższego czasu, czy wystarczy nam do pierwszego (czasem bywają takie miesiące). I tak jak on, cały czas słyszałam w sercu, że nie mam się na tym skupiać, ale na przygotowywaniu daru dla Jezusa, bo nadal mam czym się dzielić. Może dlatego tak bardzo mnie wzruszyła ta historia i tak szybko się w niej odnalazłam, identyfikując z małym Frankiem.

Myślę o tych wszystkich rodzinach, którym jednak budżet się „nie zepnie”, jak się to potocznie mówi. I o tych, które nie zaprowadzą swoich dzieci na takie przedstawienie, bo w ich szkołach nie będzie ani jasełek, ani kolęd.

I modlę się, bym pozostała czujna i czuwająca. Bym, oprócz radości, że budżet jednak się „zepnie” oraz że takie piękne rzeczy dzieją się w szkole moich dzieci, pamiętała również o tym, że nie jest to regułą, że obok nadal są ludzie, którzy tak jak ja potrzebują wsparcia – i tego materialnego, i tego – bardzo ważnego – duchowego.

Przyjdź do nas, Panie! Do tych, którzy muszą liczyć każdy grosz i ważyć, na co go wydadzą; do tych, którzy zamiast szczebiotu dziecka wracającego ze szkoły i opowiadającego, że było aniołkiem lub pastuszkiem w przedstawieniu, opowie o tym, jak jest wyśmiewane przez rówieśników, bo przyznaje się do Pana Jezusa.

Przyjdź do nas wszystkich – do sytych i głodnych, do zaangażowanych i letnich, do tych, którzy żyją tajemnicą Bożego Narodzenia i tych, dla których jest ona komercją. Przyjdź do nas.

Nie pozwól, by zgasło w nas Twoje światło. Czuwamy, „oczekując Twego przyjścia w chwale”, ale na razie adorujemy Twoje przyjście do naszej biedy, naszych braków, duchowej nędzy i zagubienia. Do tego, co nas boli, co uwiera, co jest jak mocno zawiązany supeł w naszych relacjach.

Adorujemy Cię. Na kilka dni przed świętami. Bo Ty rodzisz się nie tylko w Boże Narodzenie.

Anioł

05 poniedziałek cze 2023

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Pewnego razu do małej miejscowości przybył strudzony wędrowiec. Od drzwi do drzwi krążył w poszukiwaniu łyżki strawy i ciepłego kąta, ponieważ zbliżała się noc. Słońce już zaszło, ale mieszkańcy nie byli chętni, by przyjąć mężczyznę pod swój dach.

Ruszył więc dalej, choć mrok stawał się coraz gęstszy. Wtem, od strony pobliskich zarośli, dobiegł go niepokojący dźwięk: ni to szczekanie, ni to szloch.

Zatrzymał się więc i wytężył wzrok. W ciemnościach dostrzegł parę szeroko otwartych oczu dziecka i merdającego ogonem psa.

– Zgubiłem się – powiedział maluch, chlipiąc.
– Nie bój się – odparł starszy człowiek.
– Czy jesteś aniołem? – zapytał, pociągając nosem chłopczyk.

Tę noc staruszek spędził w cieple trzaskającego ognia, otoczony wdzięcznością rodziny, której dziecko przyprowadził.

Następnego dnia chłopczyk rozpowiedział we wsi, że widział anioła. Mieszkańcy nie chcieli mu wierzyć.

– Jak wyglądał? – pytali.
Gdy malec opisał wygląd wędrowca, pełni zdziwienia kręcili głowami:
– Był tak blisko, pukał do naszych drzwi, a myśmy go nie rozpoznali!

***

Anioły w ludzkiej skórze są bliżej , niż przypuszczamy!

Przejdź do paska narzędzi