Numer domu miga jak stroboskop, ale mgła jest tak gęsta, że nawet nie silę się na odczytanie poszczególnych cyfr umieszczonych na bloku. Nie jest mi to zresztą potrzebne – nie idę do nikogo w odwiedziny, tylko po zakupy. Wszystko toczy się według ustalonego schematu: dezynfekcja rąk, nałożenie ochronnych rękawiczek, chwycenie sklepowego koszyka i krótka pogawędka ze sprzedawcą. Po wyjściu rozglądam się znów wokoło – wszystko zanurzone jest w gęstym mleku. Bardzo lubię prowadzić samochód, ale w tej chwili nie czuję się pewnie za kierownicą. Jadę powoli, precyzyjnie i w spowolnionym tempie wykonując każdy manewr.

Docieram na miejsce, ale wrażenie poruszania się w księżycowej poświacie mnie nie  opuszcza. Kilka dni później oglądam go na wystawie fotografii zorganizowanej w pobliskiej bibliotece. Księżyc. Jest cudny. Mam wrażenie, że to czyjaś twarz, a nie naturalny satelita Ziemi. Tak bardzo brakowało mi przez ostatnie miesiące kontaktu z kulturą: wizyty w teatrze, wyjścia do opery. Jeszcze długo tego nie zaznam, ale ta wystawa jest namiastką tego, za czym tęsknię. Zdjęcia są klimatyczne i – co ważne – ukazują miejsca, w których przebywam na co dzień, ale uchwycone w kadrze w  artystyczny, zaskakujący sposób.

 

Początek  roku, choć we mgle, przynosi dobre wieści. Chwila oddechu na świeżym powietrzu może być powodem do radości dla kogoś, kto prawie miesiąc przebywał w domu zmagając się z poważną chorobą. Tę radość słyszę dziś w głosie bliskiej osoby i czuję ogromną ulgę. Kilka kroków, z trudem pokonany krótki odcinek drogi – to wielki wyczyn! A do tego perspektywa spotkania niebawem – dzieci ucieszą się pewnie najbardziej : )

Życzę nam wszystkim, by 2021 rok był czasem łaski, światła i nadziei!

Wszystkiego dobrego!

***

„Była światłość prawdziwa,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.
Na świecie było [Słowo],
a świat stał się przez Nie,
lecz świat Go nie poznał.
 Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli,
dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,
tym, którzy wierzą w imię Jego.” (J 1, 9-10.12)