Archiwa tagu: #krzyż

Więcej niż symbol

04 środa mar 2026

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Niedawno rozmawiałam ze starszą siostrą zakonną. Opowiedziała mi niezwykłą historię.

Pewnego dnia zauważyła, że ktoś położył zabytkowy krzyż na podmurówce ich zakonnego płotu. Wyszła z budynku i wniosła go do środka. Krzyż był bogato zdobiony, średniej wielkości. Oparła go o framugę okna z zamiarem wydania komuś. Nie wiedziała jeszcze komu, ale modliła się, by Pan wskazał jej odpowiednią osobę.

Nie minął tydzień, a do furty zapukał młody chłopak. Przedstawił się jako student piątego roku medycyny. Zapytał, czy mógłby kupić krzyż do powieszenia na ścianie. Siostra odpowiedziała, że nie ma tu nic do sprzedania. Obok co prawda jest księgarnia katolicka, ale tam też nie są sprzedawane dewocjonalia, a jedynie książki.
Zapytała go jednak, po co mu ten krzyż, dlaczego go szuka. Odpowiedział, że wraca na studia po rocznej przerwie. Kurował się po poważnym wypadku, któremu uległ w górach. Dziękuje Bogu za uratowane życie i chce powiesić krzyż w pokoju, który teraz wynajmuje, by mu przypominał, dzięki Komu ocalał.

Siostra podała mu wtedy tamten znaleziony krzyż, a on go z szacunkiem ucałował. Zapytał, ile jest winien. Ona odpowiedziała: „Nic. Niech pan go weźmie, czekał tu na pana”.

W naszych domach też pewnie mamy krzyże: powieszone na ścianie, nad drzwiami, może nad łóżkiem. To więcej niż symbol, to więcej niż znak, który identyfikuje nas jako chrześcijan.

Pamiętam, jak bardzo byłam wdzięczna, słysząc słowa rekolekcjonisty o wartości cichej adoracji krzyża świętego w domu, podczas zwykłych zajęć. Padły wtedy słowa o matce, która jest w domu sama z gromadką malutkich dzieci i nie może iść na adorację do kościoła. Rekolekcjonista mocno podkreślił, że jej spojrzenie z wiarą na krzyż, między zmienianiem pieluchy niemowlęciu, rozdzieleniem szarpiących się właśnie maluchów i nakarmieniem ich, ma ogromną wartość.

Odnalazłam się w tych słowach zakonnika. Przez wiele lat tak wyglądało moje życie. Serce się wyrywało, ale pozostawała mi na co dzień tylko cicha adoracja krzyża, na który spoglądałam, szukając umocnienia w codziennych obowiązkach.

Teraz już moja gromadka podrosła. Wróciłam do pracy na etat i do luksusu, jakim jest codzienna poranna Eucharystia i adoracja Najświętszego Sakramentu.
Ale nadal, będąc w domu, gdy zerkam raz po raz na krzyż, przypominam sobie chwile, w których był on dla mnie umocnieniem. Nawet sam jego widok, sama świadomość, że mogę – w duchowy sposób – położyć pod krzyżem to wszystko, co mnie przerasta, i na nowo odnaleźć pokój i siły na kolejny dzień, to było (i jest wciąż) dla mnie bardzo dużo.

Nadal patrzę na ten znak i dziękuję Bogu za to, że przez te wszystkie lata odnajdywał mnie, nie pozwalał ulec zniechęceniu i smutkowi. Spojrzenie na krzyż pomagało mi wytrwać i nie stracić nadziei. Nie przestaję spoglądać w jego kierunku.

Podwyższenie

13 piątek wrz 2024

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ Zostaw komentarz

Tagi

, , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

Krzyż, którego podwyższenie świętujemy jutro, jest nadal obecny w wielu pomieszczeniach, do których docieram ostatnio. Zazwyczaj zawieszony jest na widocznym miejscu, najczęściej centralnie nad drzwiami.

Tak było i w sali lekcyjnej, do której schodziliśmy się, w większości przemoczeni deszczem, na zebranie rodziców dwa dni temu.

Odruchowo zerknęłam na krzyż, czekając na rozpoczęcie zebrania. To nie była sala przydzielona klasie mojego syna. Wyjątkowo spotkaliśmy się w sąsiedniej. Jakie było moje zaskoczenie, gdy zorientowałam się, że nad drzwiami nie wisi krzyż z pasyjką, ale krzyż zrobiony z… dwóch patyków przewiązanych łykiem.
Nie wiedziałam, co o tym myśleć.
W końcu jednak ucieszyłam się, że jest tam w ogóle jakiś krzyż.
Oczywiście lepiej, by był taki, do widoku którego przyzwyczaiłam się, chodząc na wcześniejsze wywiadówki. Ale ostatecznie uznałam, że najważniejsze, że nikt krzyża nie zdjął.

Przez krótką chwilę moje myśli pobiegły ku osobie, która go sporządziła z tych dwóch niewielkich sękatych kawałków drewna. Kim była? Jakie były jej motywacje? Skąd taki, a nie inny krzyż wziął się w tej sali?
Kontrastował z nowoczesnym wyposażeniem.
Mimo wszystko jednak jego widok dodawał mi otuchy. Byłam po ciężkim dniu w pracy, łapało mnie jakieś przeziębienie, do tego zakorkowały się ulice (dokładnie: rondo, przez które trzeba przejechać, by dotrzeć do szkoły syna), a w budynku, gdzie odbywało się zebranie, nie było czynnej toalety. Patrzyłam na zegarek, by zdążyć odebrać jeszcze młodsze dzieci z zajęć odbywających się kilka ulic dalej.

Wszystko się ostatecznie dobrze ułożyło, ale obraz krzyża zrobionego z patyków nie dawał mi spokoju.
Był dla mnie cichym pytaniem, czy wywyższam krzyż w moim życiu. Czy zderzając się z trudnymi sytuacjami, nie przestaję uwielbiać Boga. Czy w mojej posłudze, moim powołaniu, mojej pracy i wszystkim, co robię, dbam o to, by nie „zniweczyć krzyża Chrystusa” (1 Kor 1, 17).

Nie zdejmę

24 sobota lut 2024

Posted by in Codzienność, Ewangelizacja, Zdrowie psychiczne

≈ 1 Komentarz

Tagi

, , , , , , , , , , ,

Fot. Danuta Kamińska

W ferie odwiedziliśmy dobrą znajomą. W jej domu zwrócił moją uwagę nietypowy krzyż, zawieszony nad wejściowymi drzwiami.
Zrobiłam od razu (za jej pozwoleniem) jego zdjęcie i przesłałam znajomym, którzy mają trochę podobny w swoim domu. Mówię na takie krzyże „zmartwychwstałe”, choć z teologicznego i językowego punktu widzenia nie jest to określenie poprawne ;)

Koleżanka przywiozła ten swój z jakichś rekolekcji. Zwrócił on też uwagę naszych młodszych dzieci. Wyjaśniłam im, że Pan Jezus żyje, że nie pozostał na krzyżu ani w grobie. Ale czcimy Go ukrzyżowanego, zwłaszcza w Wielkim Poście, dziękując Mu za to, co dla nas zrobił, umierając za nasze grzechy, i szukając u Niego ratunku, w Jego ranach i najdroższej Krwi.

Kilka dni później, mój tato, nie wiedząc o naszej rozmowie, przesłał mi krótki film, który obejrzeliśmy z mężem i młodszymi dziećmi – piękny, poruszający, akurat na Wielki Post, o starszym człowieku, który miał pełną miłości relację z Ukrzyżowanym.

Nad drzwiami w naszym domu wisi tradycyjny krzyż. Dostaliśmy go z mężem w prezencie, w dniu naszego ślubu. Jedna z babć (już świętej pamięci) mojego męża obruszyła się na to, mówiąc, że będziemy mieć przez to „krzyż Pański” w życiu, bo ona też otrzymała w prezencie ślubnym pasyjkę i życie małżeńskie jej się nie ułożyło.

Oczywiście nie przejęłam się jej słowami, bo nie jesteśmy przecież zabobonni, bardziej przejęłam się tym, co ta kobieta w życiu przeżyła, a jeszcze bardziej tym, że połączyła to – w niewłaściwy sposób – z Ukrzyżowanym…

Krzyż, który otrzymaliśmy w prezencie ślubnym i który wisi w naszym domu, był dla mnie przez te wszystkie lata przypomnieniem, że Jezus jest ze mną, także w tym, co trudne, również w tym, co mnie boli: fizycznie, psychicznie, duchowo. Był dla mnie umocnieniem. I jest nadal.

Pamiętam, jak na niego zerkałam, gdy do moich oczy napływały łzy: dzieci były malutkie, chorowały, mąż wyjeżdżał, mnie trapiły różne problemy i dylematy. Adorowałam go w ciszy, bez słów. Właściwie często też w hałasie, a nie w ciszy, bo nasza „ferajna” do cichych nie należała :) Jednak, gdy na zewnątrz było głośno, w moim sercu była przestrzeń pełna ciszy, w której, choć na moment, mogłam się zatrzymać przed Ukrzyżowanym.

W pracy, w moim pokoju w redakcji wisi krzyż. Siedząc codziennie przez kilka godzin przy biurku, podnoszę co jakiś czas głowę i patrzę na ten krzyż. Jest dla mnie umocnieniem, jego widok dodaje mi otuchy.

Wiem jednak, że nie o sam materialny przedmiot tu chodzi. Gdy byłam mała i trwał stan wojenny, śpiewaliśmy piękną pieśń, której wtedy nie rozumiałam. Jedna z jej zwrotek zaczynała się słowami: „Nie zdejmę krzyża z mego serca…”. I to wydaje mi się najważniejsze.

Przejdź do paska narzędzi