Wdycham słodką woń kwitnących akacji, rozgrzewam się w promieniach słońca. Idę szybkim krokiem na badania w medycynie pracy. Tam zaskakuje mnie widok pojemników z mydłem przywiązanych sznurkiem do rur i kartka z napisem „Nie kradnij”. Najpierw wybucham śmiechem z powodu skojarzenia z kultowym filmem z epoki PRL-u. Podobieństwo ze sceną z łańcuchem skuwającym sztućce nasuwa się sama. Potem zachodzę w głowę, co może kierować ludźmi, którzy kradną mydło z publicznej toalety. Na koniec porzucam te rozmyślania i wracam rozświetloną drogą wśród akacji.

Wieczorem spotyka mnie niespodzianka – otrzymujemy prezent. Jest to ikona przedstawiająca św. Zofię i jej trzy córki, których imiona to trzy cnoty: Wiara, Nadzieja i Miłość. Nasza najmłodsza pociecha próbuje się z którąś z tych postaci utożsamić, po czym oświadcza: „Ja jestem ta najmniejsza!”, co zgadza się, jak chodzi o układ wśród jej rodzeństwa- rzeczywiście jest postrzegana zazwyczaj jako ta „malutka”.

Odkrywam jednak ostatnio, że z tą „malutkością” to nie jest do końca prawda. To oczywiste, że dzieci rosną, ale ponieważ obserwujemy je dzień po dniu, towarzyszymy ich kolejnym zmaganiom i kolejnym radościom, może umknąć nam moment zmiany, bo odbywa się ona płynnie.

Starsze rodzeństwo naszej „malutkiej” córeczki lubi ostatnio podkreślać, co już robiło, gdy było w jej wieku. I jakie już musiało być „dorosłe”, mając tyle lat, co ona.

Podobnie jest z naszym postrzeganiem rzeczywiści: już dawno minęły czasy PRL-u, a jednak natykamy się nadal na jego relikty (i nie mam na myśli tylko pojemnika z mydłem przywiązanego sznurkiem do rury). Widać je przede wszystkim w sposobie myślenia.

W duszpasterstwie, w ocenie sytuacji społecznej także „potykamy się” o to: „Zawsze tak było, nic nie zmieniajmy. Zawsze to działało, nie ruszajmy”. A przecież czasem trzeba się zatrzymać i powiedzieć sobie głośno: coś się zmieniło, nie jest tak, jak się przyzwyczailiśmy.

Są rzeczy, które na szczęście póki co się nie zmieniają. Należy do nich między innymi cudny zapach akacji i ciepłe promienie słońca. I miłość, która nie ustaje, choć na ikonie przedstawiona jest jako najmniejsza.