Fot. Michał Kamiński

„Myrtwa! Myrtwa!”, woła zaśmiewając się staruszka, a jej psina rzeczywiście udaje martwą. Co chwilę jednak zerka, czy jej pani ma zamiar ten popis przed nieznajomymi nagrodzić psim przysmakiem trzymanym w dłoni.

Trafiliśmy tu przypadkiem (choć przecież nie ma przypadków!), wspinając się na strome zbocze.

Stoimy na ganku, w promieniach zachodzącego słońca, a dookoła, jak okiem sięgnąć, rozciąga się cudny widok górskich szczytów. Kobieta wymienia nam nazwy ich wszystkich, ale nawet nie potrafilibyśmy ich powtórzyć, a co dopiero zapamiętać.

Znika na moment w domu, by pojawić się z górą ciastek dla naszych dzieci. Przynosi też zdjęcie jej, zmarłego w młodym wieku, syna. Opowiada o swoich wnukach i prawnukach. Wypytuje o imiona naszych pociech. Okazuje się, że najmłodsza pociecha nosi takie samo jak ona imię.

Chce nam jeszcze tyle opowiedzieć, ale musimy już iść, by nie zastała nas tu noc. Nie przeszkadza jej wcale, że się nie znamy i że – przede wszystkim – nie znamy jej języka. Ma w sobie tyle radości!

Gdy pokazuje na palcach, ile ma lat, nie potrafimy uwierzyć. Wygląda na dwadzieścia mniej. Jej zaraźliwy śmiech zapamiętam na długo. Na koniec pokazuje nam jeszcze krótszą drogę powrotną wśród obłędnie zielonych winnic.

Tego wieczoru nasza mała córeczka zasypiając, pyta nas cichutko: „Wiecie dlaczego Pan Bóg robi tylko samą dobrość? Bo kocha wszystkich, wszystkich ludzi!” Nawet nie poprawiamy tej „dobrości”, tak nas wzrusza jej piękna konkluzja kończącego się właśnie dnia.

***

Jesteśmy już z powrotem, słoneczniki przed domem powoli przekwitają, wracamy do „logistyki naszej powszedniej”.

Ale…

Wstaje nowy dzień.

Zaczyna się nowy miesiąc, nowy rok.

Żyję nowym życiem.

Czuję, że to jeszcze nie koniec niespodzianek, że jeszcze wiele piękna jest przede mną do odkrycia.

Bóg czyni tylko DOBRO.

I współdziała z nami we wszystkim dla naszego dobra! (por. Rz 8, 28)

Amen!

Fot. Michał Kamiński

Cykady dają głośny koncert. W upalnym powietrzu wydawane przez nie dźwięki wydają się prawie tańczyć. Schodzimy z Góry św. Wita i zauważamy, że niedaleko naszego szlaku znajduje się przydomowa winiarnia. Jedną ze ścian domu zdobi duży, zabytkowy krzyż. W kącie wisi drewniana trąbka, na innej ścianie – malowidło, zapewne bardzo stare. Winne grona są dosłownie wszędzie, obrastają nawet garażową wiatę.

Mężczyzna uśmiecha się i znika w głębi budynku. Za chwilę pojawia się ze szklankami w dłoniach: przyniósł sok dla naszych dzieci. Nie znamy słoweńskiego, ale wydaje nam się, że rozumiemy każde jego słowo.  Pokazuje nam swoje winnice. Są urzekające.

Obok starszego pana pojawia się chłopiec. (Obstawiamy, że to dziadek i jego wnuk). Wita się z nami i przedstawia. (Jego imię brzmi jak nasz Mikołaj, choć do końca nie jesteśmy tego pewni.) Podaje rękę dzieciom, a one również mówią głośno swoje imiona, które chłopiec, nie bez trudu, powtarza. Ma jasne włosy i piękny uśmiech.

Obaj machają nam na pożegnanie, a chwilę wcześniej pokazują zapierający dech w  piersiach widok, rozciągający się  z najwyższego punktu ich posesji.

Dwa dni później, gdy zwiedzamy stolicę, docieram na owocowy targ. Szukam jabłek, których jest tu zdecydowanie mniej niż rzadszych u nas nektarynek, moreli i ogromnych, słodkich brzoskwiń. Stoiska zdają się ciągnąć w nieskończoność. Pomidory nie przypominają tych z naszego ogródka, są karbowane i wielobarwne. Podobnie marchewki – w przeważającej mierze są jaśniutkie. To pewnie jakaś inna odmiana, tłumaczę sobie, przechodząc przez ten kolorowy ryneczek.

Niektórych warzyw nie potrafię rozszyfrować, a drewniane tabliczki z ręcznie wypisanymi nazwami niewiele mi w tym pomagają. W końcu przystaję przy jednym ze straganów. Sprzedawca pomaga mi się zapakować i życzy miłego dnia. Nie przypomina w żadnym stopniu hałaśliwej przekupki. Jest skupiony, wewnętrznie wyciszony i zarażający spokojem. Ma błękitne oczy i zaciekawiony wyraz twarzy.

Pod koniec dnia prosto na ulicy kupujemy ogromne naleśniki. „Siedem?”, pyta po angielsku zaskoczony sprzedawca. Odpowiadam mu, w tym samym języku, że to dla całej naszej rodziny. Wybiega zostawiając pod naszą pieczą stoisko i wraca uśmiechnięty z bananami, które za chwilę zawija w naleśnikowe ciasto. Przygląda nam się przez chwilę, a później tłumaczy powoli, że jedną porcję policzy gratis, bo jesteśmy dużą rodziną. „God bless you!”, wołam na pożegnanie i rzeczywiście w duchu go błogosławię. Mężczyzna uśmiecha się szeroko i macha do nas.

„Wszczepieni w ten sam winny krzew”, przemknęło mi przez myśl, gdy weszliśmy do zabytkowego kościoła mieszczącego się na największym w tych stronach klifie. W ulotkach pozostawionych w kruchcie zauważyłam materiały ewangelizacyjne. Były tak piękne, że mimo różnic językowych, postanowiłam zabrać jeden egzemplarz do domu.

„Ljubi v dejanijh” – miłość w działaniu, tłumaczę sobie na polski, choć może raczej powinno to brzmieć „kochaj w działaniu”, „kochaj aktywnie”. W każdym razie jest to wezwanie „po Lukovem evangeliju”, czyli pod fragmentem z Ewangelii św. Łukasza.

Taki właśnie mam plan!

Fot: Danuta Kamińska

Maleńka dziewczynka z kwiatami w rękach, obok niewiele starszy od niej chłopiec. Ich mama, z przejęciem rozprawiająca o ich narodzinach, o przeprowadzce, wypytująca mnie o maleństwo słodko śpiące w prowadzonym przeze mnie wózku.
To maleństwo ma dziś lat naście, a tamten chłopczyk jest już dorosły (dziewczynka pewnie też). Zauważyłam go, gdy nagle zamyślony przemknął koło mnie na rowerze. Zatrzymałam się zaskoczona: buzia maleńkiego chłopca po zastosowaniu aplikacji FaceApp…
„To nie było wczoraj?”, spytałam samą siebie. Tak dokładnie pamiętam kolory kwiatów, które trzymała wtedy w rękach jego maleńka siostra. To niemożliwe, że minęło aż tyle czasu…
Bardzo mi się wtedy wszystko dłużyło. Doba miała chyba więcej godzin. Teraz natomiast wystarczy, że mrugnę powiekami, a już jest następny dzień.
Jak to jest z tym czasem?
„Niech zaś dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.” (2P3,8)
„Bo tysiąc lat w Twoich oczach
jest jak wczorajszy dzień, który minął,
niby straż nocna.” (Ps 90, 4)
Czy pod koniec życia nie będzie nam się wydawało, że to tylko jeden dzień minął?
Czy nie wydaje nam się czasami, że tylko godziny dzielą nas od spotkania tam, po drugiej stronie życia?
Często mam taki wrażenie. Nie mogę się tego doczekać…
Czas to pieniądz, mówią niektórzy. Nie wierzę w to.
Czas to MIŁOŚĆ.
Ufam, że zdążę zapełnić nią każdą kolejną minutę mojego (nie wiem, jak jeszcze długiego?) życia.
Zabawne, że gdy pierwszy raz usłyszałam często używany (nie tylko w korporacjach), termin „deadline”, pomyślałam, że oznacza on koniec życia, czyli termin śmierci (zamiast „dead” wydawało mi się, że jest tam „death”, czyli śmierć).
Wiem, że niektórzy tak właśnie traktują nieprzekraczalne terminy oddania projektu, jakby po ich przekroczeniu miała rzeczywiście nastąpić śmierć. Chyba nie warto mylić pracy ze spawami życia i śmierci, prawda? W każdym razie nikt nam nie dał informacji o nieprzekraczalnej dacie zakończenia naszego projektu pod tytułem „życie”. Trzeba więc liczyć się z tym, że może ono nastąpić (zakończenie pierwszej części tego projektu) w każdej chwili.
Mnie to mobilizuje, a Ciebie?

fot. Tymoteusz

Gdy byłam nastolatką „skórka pomarańczy” nie była marketingową nazwą cellulitu, jak dziś. Dlatego dla mnie ma ona do teraz zupełnie inne znaczenie.

Mając naście lat, trafiłam na artykuł w miesięczniku „Być Sobą” (bardzo krótko się ukazywał, ale dużo z niego skorzystałam), o tym, że czasami możemy się czuć jak pomarańcza, z której zdjęto skórkę i w związku z tym wszystko odbieramy intensywniej, niż gdybyśmy mieli na sobie warstwę ochronną w postaci tej właśnie skórki.

Choć już dawno temu przestałam być nastolatką, wciąż – od czasu do czasu – przypominają mi się te słowa, wyczytane na początku mojej przygody z rozpoznawaniem i nazywaniem emocji. Rzeczywiście, nadal zdarza mi się czuć jak pomarańcza bez warstwy chroniącej jej delikatne wnętrze.

Na szczęście są to tylko chwile, ale wyobrażam sobie, jak wielkim wyzwaniem może być życie non stop bez tej „skórki”, bez tego naturalnego zabezpieczenia.

Z drugiej strony obserwuję inne zjawisko – obrastanie w „grubą skórę”. Nie od dziś mówi się, że ktoś jest gruboskórny. Mam jednak na myśli co innego.

Myślę raczej o osobach, które nie radzą sobie ze swoją wrażliwością i przykrywają ją metalową blachą. W ostatniej klasie liceum ktoś z moich znajomych podsunął mi wiersz anonimowego autora o chowaniu się w zbroi. Zapamiętałam jego zakończenie:

„Dźwięczą na niej głuche uderzenia/ A ludzie słuchając, stwierdzają/ W środku jest pusto / Na pewno nikogo nie ma / I tylko czasami uchylam przyłbicę/ Bo mi duszno w środku/ A wtedy widzą na mej twarzy krew/ Histeryk/ mówią/ Pomalował się”

Znam kilka takich osób. Skrywają swoje emocje pod maską obojętności. Ale – jak podpowiadają słowa poetyckiego tekstu – kiedyś w końcu uchylają przyłbicę, by się nie zadusić w środku.

Jedną z nich jest pewna kobieta, która wiedząc, że może się wzruszyć, odwraca głowę, wychodzi, patrzy w inne miejsce. Nie może sobie pozwolić na chwilę „słabości”. (Jak często dajemy wiarę temu, że okazywanie emocji to okazywanie słabości!)

Nie mówi „proszę” ani „przepraszam”. Buduje swój wizerunek: osoby twardej i silnej.

Ale widzę, jak bardzo pod tym pancerzem jest krucha, rozbita i osłabiona ciągłą koniecznością odgrywania nie swojej roli.

Dane mi było być przy niej, gdy uchylała przyłbicę. Te krótkie momenty, gdy mogłam zobaczyć, jaka jest naprawdę, za każdym razem były dla mnie wstrząsające, bo była ona wtedy jak leżący na drodze, pobity człowiek, który jest „na wpół umarły” (por. Łk 10, 30-37, Przypowieści o miłosiernym Samarytaninie).

Tak wiele jest jej podobnych osób. Często są świetnie ubrane i na zewnątrz bardzo pewne siebie. Ale przychodzi moment, gdy maska spada, gdy „metalowa twarz” uwiera. A pod spodem jest jedna wielka rana…

O sile człowieka (wewnętrznej sile, nie sile mięśni) możemy przekonać się, widząc jak przyznaje się on do błędu, jak prosi o przebaczenie, okazuje wzruszenie i wdzięczność, jak akceptuje siebie jako osobę niedoskonałą.

O jego wewnętrznej spójności nie świadczy noszenie grubej zbroi ani zaciskanie zębów. (Ortodonci mają i bez tego masę pracy, a zbroje wyszły z mody wieki temu! : )

fot. Katarzyna Socha

– Przydałby się jakiś porządny reflektor, a jest tylko maleńkie światełko w tunelu – zażartowałam, opowiadając przyjaciołom o moich najbliższych planach.
Jednak te światełka w tunelu są bezcenne! Wolę ciche natchnienia, dyskretne podpowiedzi i wewnętrzne poruszenia, niż potężne trąby jerychońskie. Te pierwsze oczywiście trudniej dosłyszeć i rozpoznać, ale w końcu udaje się nam przecież pójść za Bożym Duchem, wystawić twarz na Jego powiew…
Po drodze jednak kaleczymy stopy o kamienie i zderzamy się z własną słabością. A gdy codzienność wydaje się przerastać nasze siły, wołamy z głębi serca:
„Wprowadź mnie na skałę zbyt wysoką dla mnie!” (Ps 61, 3).
I w końcu słyszymy odpowiedź, a „pomoc przychodzi z góry” (por. Ps 121).
Kiedy za jakiś czas nie wiadomo znów, jaką drogą pójść, bo wokół gęstnieje mgła, wypatrujemy światła, nasłuchujemy w sercu tego cichego głosu…
I tak dzień po dniu.
Niezależnie od tego, ile mamy lat, bo SŁUCHANIA można się nauczyć w każdym wieku.
Oczywiście lepiej wcześniej niż później. I lepiej późno niż wcale. : )
Przywołuję w pamięci widok, jaki pozostał mi z dzieciństwa: kamieni usypanych w małe kopczyki na skraju pól, którymi spacerowaliśmy z rodziną. Świerszcze z moich wspomnień zaczynają głośno cykać i czuję na mojej skórze palący żar upalnego dnia. Chce mi się pić, otwieram oczy i widzę tylko góry kamieni. Przezornie nie dotykam ich – jest tak gorąco, że na pewno zdążyły się nagrzać na słońcu.
Dalej jest brzozowy zagajnik, nazywany przeze mnie „liścianym domkiem”, w którym za wszystkie zabawki wystarczały mi gałązki i liście.
Gdy się przeprowadziliśmy, więcej już nie widziałam podobnego miejsca. Nie wiem, czy tamto, z moich wspomnień, nadal istnieje.
Jednak wracam moimi myślami do tamtych kamieni.
Gdy trochę podrosłam, zaczęłam zbierać je na półce. Były takie piękne! A przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. W mojej kolekcji oprócz polnych były też półszlachetne – prezenty od znajomych. Gdzie to wszystko teraz jest?
W dorosłości na długo zapomniałam o kamieniach – raz tylko uśmiechnęłam się w myślach, gdy wychodząc za mąż, uświadomiłam sobie, że będą mi towarzyszyć już do końca życia, z racji nazwiska, jakie przyjmuję w dniu ślubu.
Całkiem niedawno jednak wróciły do mnie bardzo realnie i nieco zabawnie (a może lekko irytująco?), w pralce, w kieszeniach spodni naszego siedmioletniego syna. Było ich mnóstwo. Okazało się, że on też, tak jak ja w jego wieku, je zbiera. Ma je pochowane w pokoju i pod schodami: ogromne, polne „kamloty” i maleńkie, kolorowe kamyczki… Nazwisko zobowiązuje, a tradycje rodzinne tym bardziej! : )
Na duchowej drodze są wszędzie. Najczęściej nie możemy ich bezpośrednio dotknąć, a na pewno nie chcemy ich kolekcjonować. To choroba, rozczarowanie, przeciwności, nasze ograniczenia, wewnętrzne zmagania, wątpliwości, osamotnienie…
Warto jednak (od czasu do czasu chociaż) podnieść wzrok i zobaczyć, jak zapierająca dech w piersiach jest droga i nie skupiać się wyłącznie na kamieniach.
Mam przeczucie, że po drugiej stronie zamienią się one wszystkie w KLEJNOTY.

Fot: Danuta Kamińska

A. wyciągnęła coś drobnego, ciemnozielonego z płóciennej siatki.„Chcecie cukinię? Mówiłaś ostatnio, że lubisz… To może jeszcze jedną?” Uśmiechnęła się i tym razem wyjęła gigantyczne warzywo.

W naszym przydomowym ogródku mieliśmy już sporo różnych roślinek, ale cukinii jeszcze nie próbowaliśmy uprawiać.

Odwdzięczyliśmy się A. świeżymi, rwanymi prosto z krzaczka, pomidorami.

Wiele, wiele lat temu inna kobieta zadała mi podobne pytanie. W jej ogródku obrodziły cukinie. Zachodziła w głowę, co z nimi zrobić, przyniosła więc całą ich siatkę do pracy.

Nie mogła wiedzieć, że tego właśnie ranka modliłam się o jakąś, choćby maleńką, pomoc z nieba. „Możesz z niej zrobić zupę. Albo usmażyć z jajkiem. Możesz ją upiec z farszem w środku. Albo obtoczyć w tartej bułce, jak schabowy…”, wyliczała,  a ja stałam obok niej z otwartą buzią (i pewnie niezbyt mądrą miną).

Nie mogła wiedzieć, że siatka jej cukinii dosłownie spadła mi z nieba…

Dwa lata temu siedziałam w kuchni i obierałam ziemniaki. W głowie kłębiły mi się przygnębiające myśli z rodzaju tych, które potrafią – jeśli nad nimi w porę nie zapanujemy – najpiękniejszy poranek zamienić w bezgwiezdną noc.

Sięgnęłam do wiaderka i bezwiednie spojrzałam na kształt bulwy. Spojrzałam jeszcze raz. „Takie rzeczy zdarzają się tylko w  bajkach”, pomyślałam.

Ziemniak miał kształt serca.

Przestałam mocować się z przykrymi myślami i  sfotografowałam go. Wysłałam mężowi, który zaskoczony stwierdził, że jeszcze nigdy nikt nie wyznał mu uczucia w tak nietypowy sposób.

Obok nas dzieją się maleńkie cuda: wstaje słońce, rodzi się nowe życie, spada śnieg, ktoś komuś wreszcie przebacza, ktoś inny otwiera rękę, dzieląc się z innymi.

Cukinie i ziemniaki to tylko warzywa. Zgoda. Ale czasem dzięki zwykłym rzeczom można zobaczyć to, co jest NIEZWYKŁE.

„Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twych stworzeń.” (Ps 104, 24)

fot. Michał Kamiński

Posługiwaliśmy właśnie wraz ze wspólnotą modlitwą wstawienniczą w pięknym, starym kościele, gdy moją uwagę przykuł nadruk na koszuli jednej z osób, stojących blisko mnie. Była to otwarta klatka na ptaki i kanarek siedzący przed nią. Pod spodem znajdował się napis: „Miłość daje wolność”.

Przez głowę przebiegło mi nagle mnóstwo myśli.

Między innymi opowieść moich teściów o pięknej kobiecie, której mąż zabronił wychodzić z domu, tak bardzo się bał, że spodoba się ona komuś innemu. Nie pozwalał jej też podjąć żadnej pracy, bo chciał mieć ją „na oku”, jak to określał. Obiecywał jej w zamian złote góry i obsypywał błyskotkami. „Złota klatka”, pomyślałam.

Potem jednak przypomniały mi się inne, bardzo poruszające historie.

O rodzinie, która wypuściła przed świętami żywego karpia do zbiornika wodnego, choć pływał już dwa dni w ich wannie. O kobiecie, która nie sprzeciwiła się swojej córce, gdy ta wybrała za małżonka mężczyznę, który nie spotkał się z przychylnym przyjęciem (pozostałych członków rodziny), i która wspierała ich do końca swoich dni.

Pomyślałam też o sercach tych wszystkich ludzi, nad którymi dane mi było się modlić, z którymi mogłam porozmawiać. O tych, którzy opowiedzieli mi swoje życie.

Zamknęłam oczy i zobaczyłam w wyobraźni te wszystkie momenty, gdy dzięki łasce przebaczenia otwierali kraty wewnętrznych więzień.

Gdy światło i powiew Ducha docierały wreszcie do miejsc, gdzie do tej pory panowały tylko uraza i nieprzebaczenie.

„Wolna jak ptak”, określiła niedawno siebie jednak z kobiet, rozpoczynających z nami kurs biblijny.

Miłość daje wolność.

Tak.

Również dzieciom, które rosną i niedługo wyfruną z gniazda.

Również przyjacielowi, który w czymś się z nami nie zgadza.

Żonie/mężowi, która/który z wiekiem się zmienia.

Człowiekowi, który ma inne od nas poglądy.

Miłość daje wolność.

Nie potępia i nie odrzuca, ale daje przestrzeń.

„Gdzie Duch Pański, tam jest wolność” (2 Kor 3, 17).

I również MNIE uwalnia.

Alleluja!

Fot: Danuta Kamińska

Statek piracki podpłynął do brzegu, a plażowicze otoczyli go tłumnie. Aktorzy, w imponujących, starodawnych strojach, zapraszali do wejścia na pokład. „Mamo, ten pan ma drewnianą nogę!”, wykrzyknął nagle synek. „Nie, skarbie”, uspokoiłam go. „To tylko przebranie.”

Za niedługi czas usłyszeliśmy sygnał do odwrotu i barwne postaci na statku stały się tylko niewielkimi plamkami na horyzoncie.

Dzieci zawzięcie machały oddalającym się piratom, a ja przypomniałam sobie historię innej drewnianej nogi, o której kiedyś czytałam:

„Zatańcz ze mną, proszę!”, szepnęła śliczna panna młoda. „Nie mogę”, syknął zniecierpliwiony pan młody, „przecież mam drewnianą nogę!” „To może nalejesz mi chociaż trochę wina do kieliszka…”, poprosiła smutno. „Nie mogę…”, odparł znowu, patrząc jak inni wirują w tańcu, a jego twarz zastygła w grymasie niezadowolenia.

Odtąd, o cokolwiek go prosiła, zawsze słyszała tę samą, zamykającą usta, odpowiedź. Nie mogli odwiedzić przyjaciół ani zaprosić gości, bo zawsze przeszkodą i świetną wymówką była jego drewniana noga. „Czego ty ode mnie wymagasz?!”, denerwował się, gdy prosiła, by porozmawiali szczerze. „Zapomniałaś, że ja mam …?!”, nawet po jakimś czasie nie kończył już zdania, działającego od dawna jak zaklęcie.

Ty i ja możemy funkcjonować w życiu jak ten nieszczęśliwy i unieszczęśliwiający innych pan młody. „Wychowywałem się bez ojca”, Miałem trudne dzieciństwo”, „Jestem z rozbitej rodziny”, „U nas zawsze była bieda”, „Moja rodzina decydowała i nadal decyduje za mnie”, „Nigdy nie miałem przyjaciół”, „Gdybym miał w życiu więcej szczęścia”, „Gdybym była taka ładna jak ona, to może by mi się w życiu ułożyło” , „Gdyby nie tamten wypadek…”, „Nie wiem, nie umiem, zapomniałem”.

Jak nazywa się Twoja drewniana noga?

To zazwyczaj są rzeczy bardzo realne, jak drewniana proteza, w którą właściciel pod koniec życia już tylko głucho stukał, gdy ktoś sugerował, by choć na chwilę wyszedł z domu.

Co powstrzymuje Cię od tego, by zacząć coś od nowa, by zerwać krępujące więzy, by podejmować wolne i odpowiedzialne decyzje, by cieszyć się swoim życiem?

„Gdyby mnie bardziej w dzieciństwie kochali rodzice, gdyby w moim życiu nie wydarzyło się to czy tamto, gdyby mój mąż był bardziej czuły/ żona bardziej troskliwa, gdyby moje dzieci były grzeczniejsze, sąsiedzi życzliwsi, a szef wyrozumialszy, gdyby nie moi teściowie, ksiądz proboszcz, siostra przełożona, parafianie, klienci, koledzy w pracy…”

Wiele lat temu przestaliśmy być dziećmi.  Dopóki jednak winę za wszystko, co nam nie wyszło, czy nadal nie wychodzi, zrzucamy na innych, dopóki nie bierzemy za nasze życie odpowiedzialności – nie jesteśmy dojrzali (mimo posiadania dowodu osobistego, a może i zdania egzaminu dojrzałości oraz uzyskania kilku literek przed nazwiskiem).

Przecież możemy zmienić bieg naszej historii, zamiast kręcić się w kółko i powtarzać: „Tego już nic nie zmieni!”

Zmieni, pewnie, że zmieni!

Tylko, czy ja tego chcę? Czy nie jest mi wygodniej pokazywać wszystkim moją drewnianą nogę? Przecież każdy ją ma – taką czy inną: dolegliwości fizyczne lub psychiczne, trudności w relacjach, problem z utrzymaniem pracy, nawracające grzechy, błędne decyzje,  sprawy, które kiedyś zaważyły na naszym życiu. Ale poza tą drewnianą nogą jest jeszcze ŻYCIE, to co w nas ŻYWE! Ona tego nie przekreśla. Nie ma takiej mocy!

Czy rzeczywiście jednak chcemy żyć? Żyć PEŁNIĄ życia? (por. J 10, 10)

W miniony weekend spędziłam z moimi najbliższymi kilka godzin nad jeziorem. Tym razem nie było żadnego pirackiego statku. Była za to krzepiąca rozmowa ze starszym mężczyzną, który od lat jest dla mnie wzorem, jak z życiem brać się za bary. Nawet krótkie z nim spotkanie dodaje mi sił i motywuje do przeżywania życia tak, jakby było tańcem, nawet jeśli w tym tańcu utykam.

Fot: Danuta Kamińska

Wpatruję się w róże. Nawet zwiędłe, nadal są piękne. I w pąku, i w rozkwicie, i w więdnącym płatku – wszędzie jest piękno, które mnie zachwyca. Przenoszę wzrok na moje dłonie i myślę o tym, że ciało od czasu do czasu wysyła mi informacje o tym, że od dawna nie jest już ciasno zwiniętym pączkiem róży, jakim było krótko po moich narodzinach.  Ale nadal jestem za nie tak bardzo wdzięczna Bogu!

„Pan podtrzymuje całe moje życie” (Ps 54,6), powtarzam cicho, idąc ulicami mojej miejscowości.

Przypominam sobie na nowo, do kogo należy moje życie. Komu je oddałam i kto obiecał się o nie troszczyć. Kto przekonał mnie, że jestem dla Niego jak źrenica oka (por. Pwt 32, 10). Kto zna mój każdy krok. Kto zna również to, co jest za zakrętem, a czego ja nie umiem sobie nawet wyobrazić (a tak bardzo bym chciała!).

Tak, moje życie nie jest przecież tak do końca moje. To dobrze.

Nie jestem sama z decyzjami o drodze, jaką mam iść. Jakie to kojące!

Na chwilę zamykam oczy i wyobrażam sobie, że przede mną idzie Ktoś potężniejszy, kto toruje mi drogę. Jak wtedy na pustyni, jak wtedy – przez morze. Najchętniej bym uklękła, ale chyba nie wstawałabym wtedy już wcale, bo przecież ON JEST wszędzie, choć przysłonięty…  W oczach niemowlęcia, w sylwetce biegnącego nastolatka, w twarzy starszej, schorowanej osoby– wszędzie widzę to samo światło!

Stoję więc, by nie było ze mną jak w anegdocie o artyście, który obraz Pana Jezusa malował na klęczkach. W nocy przyśnił mu się Pan i powiedział: „Ty mnie nie maluj na klęcząco, ty mnie maluj dobrze!”

Cieszę się więc z tego, co jest niedoskonałe, ale w głębszej warstwie DOBRE.

Nie prostuję synka, który tłumaczy mi, że jaskółki ściągają deszcz, a czasem burzę; nie biegnę od razu z gąbką, gdy córeczka zostawi ślad rączki na szybie czy lustrze. Przez tę chwilę przecież może tak być, prawda?

Błogosławiona niedoskonałość!

fot. Michał Kamiński

Wczoraj, gdy jechałam samochodem z naszym pięcioletnim synkiem, usłyszałam  od niego coś pięknego i zupełnie niespodzianego:

„Mamusiu, ja już wiem, dlaczego Pan Jezus chciał zmartwychwstać. Żeby nas przywitać w niebie! Tam będzie fajnie, wiesz?… I Pan Jezus nas tam przywita, bo zmartwychwstał i znowu  żyje!”

Wyobraziłam sobie tę scenę i uśmiechnęłam się, łapiąc na tym, że chcę już tam być!

Kilka dni wcześniej dzieci poprosiły, bym zaśpiewała im przed snem standard gospel „Zniż się rydwanie mój”. Śpiewały ze mną: „Anieli w bieli od niebios bram jadą, aby zabrać mnie stąd”. Próbowały mi wtórować, jak umiały.

***

Dziś rano dowiedziałam się o niespodziewanej śmierci pewnego mężczyzny. Modliłam się za jego operację kilka dni temu. Operacja się udała. Miał wyjść niebawem ze szpitala. Ale nagle tej nocy zatrzymało się jego serce i przestało bić.

Czy zdążył?

Rodzina mówi, że – gdy kiedyś poruszali z nim ten temat przy jakieś okazji – nie życzył sobie księdza na pogrzebie.

Co zadziało się w tej ostatniej chwili, gdy był sam na sam ze świadomością tego, że to już ostatni oddech, ostatnie uderzenie serca…

Czy zdążył?

I ostatnia minuta ma sześćdziesiąt sekund…

Czy zdążył?

To wie tylko Bóg.

Czy zdążył?

Ufam, że tak.

Choć nie wiem tego na pewno.

***

Słucham, co mówi święty Paweł:

„Zalecam więc przede wszystkim, by prośby, modlitwy, wspólne błagania, dziękczynienia odprawiane były za WSZYSTKICH ludzi. Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Zbawiciela naszego, Boga, który pragnie, by WSZYSCY ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.” (1 Tm 2, 1.3-4, podkreślenie moje)

I mocno wierzę, że Bóg ma swoje sposoby, by dotrzeć do KAŻDEGO człowieka.