Synek rozgląda się wokół. Zauważa liście leżące na posadzce kościoła i wkłada je dyskretnie do wazonu. Białe kwiatki zyskują towarzystwo i wyglądają teraz tak, jak należy.

Gdy wraca, szepczę mu do ucha, by pomodlił się swoimi słowami. Pochyla głowę i klęczy w skupieniu. Cieszę się, że tak pięknie przeżywa ten czas, to spotkanie z Jezusem.

Biorę głęboki wdech i zamykam oczy. Na moment zapominam o tym, co jeszcze mam do zrobienia, o wyzwaniach, jakie mnie czekają. Odpoczywam w Bogu. Pozwalam, by mnie ogarnął swoją obecnością.

***

„Niech góry przyniosą ludowi pokój,
a wzgórza – sprawiedliwość!

Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,
który sam jeden czyni cuda!
Błogosławione na wieki chwalebne Jego imię;
niech się cała ziemia napełni Jego chwałą!
Niech się tak stanie – niech się stanie!” (Ps 72, 3.18-19)