Fot. Danuta Kamińska

W kuchni wiszą, jak trofea, laurki od piątki dzieci: w kształcie wachlarza z ręcznie zrobionymi kwiatkami, trójwymiarowe, z błyszczącymi kieszonkami pełnymi kuponów na miło spędzony czas do wykorzystania dla mnie, z ułożonym przez pierworodnego wierszem, z moją podobizną (autorstwa najmłodszej córeczki), z namalowanymi wielkimi sercami i różą, z zapisaną własnymi słowami przez naszego najruchliwszego syna modlitwą. Wszystkie z okazji Dnia Matki.

Patrzę na nie i myślę o całej gamie emocji towarzyszących mi od kiedy zostałam naście lat temu mamą: od bardzo przyjemnych, wręcz kojących, po trudne, bolesne, czasem nie do końca przeze mnie zrozumiałe. To, że dzieci potrafią zaskoczyć (czasem pozytywnie, czasem negatywnie) jest moją codziennością. Wolałabym oczywiście wybrać opcję „bez niespodzianek”, ale ta opcja w moim menu jest chyba nieaktywna.

Różnice między mamą a pociechą (na przykład w celach i sposobach ich realizacji) zarysowały się już na samym początku mojej macierzyńskiej przygody. Pewnego dnia  spotkały się moja tendencja (można ją nazwać „mucha nie siada”) i jej przeciwieństwo. Oto nasze słodkie bobo, z zapałem godnym większej sprawy, rozrzucało swoje zabawki oraz wysypywało surowce wtórne z pojemników w kuchni, a ja z otwartymi szeroko oczami i ustami zadawałam sobie w myślach pytanie, czy ono naprawdę nie ma potrzeby, by wszystko było na swoim miejscu. „To dziwne – myślałam – ludzie się przecież z tym podobno rodzą.”

To zabawne zdarzenie sprzed lat wróciło do mnie w pamięci kilka dni temu, gdy zapadał już wieczór. Młodsze dzieci spały, wszystko było posprzątane, umyte, pachnące, buty znów sparowane, równo ułożone, ubrania na niedzielę przygotowane – cisza, spokój, prawdziwa sielanka.  I wtedy… kątem oka zauważyłam, że klapek naszego pierwszoklasisty leży w kącie – sam! Poczułam nieprzyjemne ukłucie, dobrze znane mi z innych, powtarzających się sytuacji: gdy któraś z pociech nie wie, gdzie jest druga skarpetka lub rękawiczka, gdy jedno z dzieci z rozbrajającą szczerością oświadcza, że gdzieś „przepadła” jego kurtka, czapka, strój na wf lub książka z biblioteki. Najczęściej wszystko się jednak znajduje, ale sam ten moment, gdy słyszę, że znów czegoś brakuje, że jest nie do pary lub że się zawieruszyło jest… Nie, nie bezcenny. Choć może tak powinnam to zdanie zakończyć, bo przecież każda taka sytuacja uświadamia mi, że nie musi być idealnie, że NIE BĘDZIE idealnie. (Jaka szkoda, chciałoby się dodać ; ))

Oprócz tych drobiazgów są też sprawy większego kalibru. Nie czas i nie miejsce teraz na ich wyłuszczanie, skwituję je jedynie refleksją, którą usłyszałam kiedyś od własnego ojca: „Nie warto się tak wszystkim przejmować, dzieci tak szybko – za szybko! – rosną”. To prawda, z perspektywy czasu to, co było jakimś wielkim problemem (czy „zgryzotą”, jak to ujmuje mój kierownik duchowy), teraz jest mniej lub bardziej pogodnym wspomnieniem.

„Dziś wiem, życie cudem jest”, śpiewam od rana, cytując Małgorzatą Pruszyńską. Przypominam sobie zdarzenia, w których odkrywałam (i nadal odkrywam), że dzieci są inne niż myślę lub oczekuję. To dobrze, bo one nie są mną i nie są też moimi wyobrażeniami o nich. Dzięki Bogu!

***

„Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu,
ta, która kocha syna swego łona?
A nawet, gdyby ona zapomniała,
Ja nie zapomnę o tobie.” (Iz 49, 15)

***

Fot: Danuta Kamińska

Te sytuacje są nieprawdopodobne, jak z jakiegoś filmu albo z bajki. Gdyby nie to, że inni też w nich uczestniczyli, zastanawiałabym się, czy w ogóle się wydarzyły, czy może raczej tylko mi się przyśniły.

Pierwsza miała miejsce tydzień temu, druga – dzisiaj.

Pojechaliśmy, bardzo spontanicznie, obejrzeć ogródek działkowy na sprzedaż. Ostatecznie nie zdecydowaliśmy się na kupno, ale za to odkryliśmy coś, czego byśmy bez tej wycieczki nad jezioro nie poznali zapewne jeszcze długo.

Młody mężczyzna otworzył nam kluczem furtkę, mimo że nas zupełnie nie znał. To nie on wystawiał działkę na sprzedaż, wiedział jedynie kim jest jej właściciel(którego aktualnie nie było na miejscu), a sam miał domek nieopodal.

Weszliśmy na teren ROD, pozasłaniani szczelnie maseczkami. A tam… Nie wierzyliśmy własnym oczom! Między ogródkami działkowymi nie było płotów, przepisy pozwalały najwyżej na półmetrowej wysokości ogrodzenia, więc miało się wrażenie, że wszyscy są razem w jednym, wielkim ogrodzie. Domki były miniaturowe, jak z bajki, w niczym nie przypominały tych nad innym jeziorem, mieszkalnych, gdzie na działkę jeździmy czasami do krewnych.

Pan, który nas wpuścił do tego kolorowego świata „z innej bajki”, opowiedział nam na powitanie pół życiorysu, oprowadził po ogródkach wszystkich swoich „ciotków i pociotków”  oraz licznych znajomych. Przedstawił nas swojej żonie i trojgu dzieci, pokazał nam też królika, którym od razu zachwyciły się nasze pociechy.

Wychodząc stamtąd mieliśmy wrażanie, jakbyśmy trafili na jakiś relikt przeszłości lub osobliwe zjawisko społeczne. Owszem, utrzymywaliśmy obowiązującą podczas epidemii odległość, ale odkryliśmy równocześnie, że tu chyba koronawirus nie zdołał uszkodzić tkanki społecznej, zaufania i więzi miedzy ludźmi. Zupełnie inaczej niż w dużych miastach, gdzie ludzie się nie znają i reagują na siebie alergicznie, odskakując na bok lub wklejając się w półki podczas robienia zakupów w większych sklepach.

Rozmawialiśmy o tym w wolnej chwili podczas kolejnego zjazdu (online) na moich studiach. Na szczęście mnie nic takiego przykrego nie spotkało (to zapewne zasługa tego, że mieszkam w mniejszej miejscowości), ale wiele osób o tym mówiło, zaznaczając, jak niemiłe jest to wrażenie, gdy inni odbierają nas, nasze pojawienie się w pobliżu, jako realne zagrożenie.

Druga sytuacja była tyle komiczna, co zaskakująca.

To już nasz kwarantanniany rytuał: za każdym razem w inne zieloności się wybieramy. Dzisiaj także pojechaliśmy, by zbadać nową leśną trasę. Na chwilkę musiałam się oddalić, poprosiłam więc, by jedno z naszych dzieci wzięło moją torebkę. Nieopatrznie nie zamknęłam jej i odbierając po chwili od naszej pociechy, zauważyłam, że wysuwają się z torebki moje rzeczy. Nie przejęłam się tym jednak aż tak bardzo. Zabezpieczyłam ją i poszłam dalej. Mijali nas jakiś czas później trzej leśni wędrowcy, ubrani na ciemno, z lornetkami w dłoniach. Było to dwóch mężczyzn i jedna kobieta, która szła zupełnie boso, co od razu zauważyła nasza córeczka.

Jakie było nasze zaskoczenie, gdy po dłuższym czasie jeden z mijanych przez nas mężczyzn zatelefonował do mojego męża, informując, że znalazł jego portfel. Mąż więc zawrócił i ruszył przodem, by odebrać zgubę, ja natomiast szłam wolniej ze starszymi dziećmi. Gdy, pogrążeni w rozmowie, zauważyliśmy z daleka na leśnej ścieżce jakąś postać, jeden z synów zawyrokował: „To żołnierz!”. Próbowałam mu właśnie wyjaśnić, że to na pewno nie jest żaden wojskowy, gdy ten zbliżył się do mnie i podał mi… mój portfel! Wyjaśnił, że było w nim zdjęcie jakiegoś pana z brodą oraz telefon alarmowy do niego.

Zapytał jeszcze tylko, gdzie jest ten pan, a ja przyznałam, że też chciałabym wiedzieć, gdyż poszedł przed chwilą przodem odebrać… portfel. Chwilę później wszystko się wyjaśniło i znalazł się także mój mąż, mężczyzna natomiast wszedł nagle w gęstwinę i zniknął. Na szczęście zdążyłam mu podziękować. Dotarło do mnie, że sama na pewno bym nie znalazła mojej zguby, bo planowaliśmy wracać z lasu inną drogą, niż do niego dotarliśmy.

Dwóch mężczyzn. Jeden w ogródku działkowym, drugi w lesie. Nie mieli żadnego interesu w tym, by wyświadczyć nam przysługę. Nie otrzymali nic w zamian, oprócz dobrego słowa i wdzięcznej pamięci.

Jak nazywam takie osoby? To anioły w ludzkiej skórze. Pojawiają się, gdy doświadczam kruchości, niedoskonałości, własnej słabości, tego że nie jestem chodzącym ideałem, że się mylę, zapominam lub czegoś czasem, mimo dobrych chęci, nie dopilnuję.

Życie dzięki nim jest o wiele lżejsze i lepsze.  Pewnie więcej się nie spotkamy, ale to jedno spotkanie tak wiele mi dało. Przypomniało mi, że Bóg ma swoje sposoby, by do nas dotrzeć. I przede wszystkim to,  że On nie przestaje się troszczyć. Jestem wdzięczna. Nie potrafię nie być!

„Błogosław, duszo moja, Pana,
i całe moje wnętrze – święte imię Jego!
Błogosław, duszo moja, Pana,
i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach!
On odpuszcza wszystkie twoje winy,
On leczy wszystkie twe niemoce,
On życie twoje wybawia od zguby,
On wieńczy cię łaską i zmiłowaniem,
On twoje dni nasyca dobrami:
odnawia się młodość twoja jak orła.” (Ps 103, 1-5)

Fot: Danuta Kamińska

„Uśmiechnij się! Jeszcze będzie lepiej :)” – taki napis mijamy, jadąc do lasu na spacer. Czytając go, aż trudno się nie uśmiechnąć. Jak to dobrze, że ktoś zadbał, by się tam znalazł.

Co rano znajduję na ekranie mojego telefonu piękne zdjęcie przyrody i fragment poezji lub jakąś złotą myśl. Komuś chce się przygotowywać właśnie dla mnie tę ucztę dla oka i ducha.

Ktoś inny przysyła rozbawiające mnie do łez historyjki. Ktoś inny dzwoni i sprawia, że znów śmiejemy się głośno, jak przed epidemią. Ktoś inny przesyła regularnie wiadomości o tym, jak radzi sobie z emocjami w tej niezwyczajnej sytuacji, w jakiej się wszyscy znaleźliśmy i interesuje się tym, jak u mnie to na co dzień wygląda.  Ktoś docenia moją pracę, wyraża się o niej z uznaniem. Ktoś inny przesyła dobre słowo, dziękuje, zapewnia o swojej modlitwie. Ktoś inny pomaga odebrać przesyłkę z paczkomatu (gdy moje ochronne rękawiczki zamiast jednej cyfry na wyświetlaczu „zagarniają” od razu trzy, zupełnie mylne, a qr kod nie chce się jak na złość wczytać). Komuś chce się przywieźć troskliwie wyhodowanego przez siebie tulipana, by zdobił nasz stół podczas wspólnych posiłków.

Ktoś przytula mnie małymi rączkami i pyta, dlaczego płaczę. Ktoś podczas zdalnego spotkania mówi, że pięknie wyglądam. Ktoś inny, ze zrozumieniem słucha mnie. Ktoś uśmiecha się do mnie i obdarza komplementem. Ktoś inny przypomina, by czasem odpuścić. Ktoś  w sklepie zatrzymuje się i z przepisowej odległości żartuje ze mną. Ktoś inny opowiada sytuację (tak bardzo podobną do tej, która przytrafiła mi się niedawno w aptece), by podnieść mnie na duchu i rozbawić. Komuś chce się przekazać mi wiadomości od dalszych krewnych.

Imiona większości z tych osób znam. Część z nich jednak pozostanie dla mnie tylko bezimiennym, ukrytym za maseczką ochronną, człowiekiem dobrej woli.  Ale niezależnie od tego, równie mocno jestem im wdzięczna.

Przez te wszystkie osoby przemawia do mnie Ktoś, kto nie przestaje czuwać nad moim życiem. Kto sprawia, że zakwita jabłoń, że rośnie zboże, że wieje wiatr. Kto „nie zdrzemnie się, ani nie zaśnie”:

„Oto nie zdrzemnie się
ani nie zaśnie
Ten, który czuwa nad Izraelem.
Pan cię strzeże,
Pan twoim cieniem
przy twym boku prawym.” (Ps 121, 4-5)